Przedruk (
ang. reprint) – powtórne wydanie starej
książki,
gazety itp. z możliwie wiernym zachowaniem cech oryginału. Od
falsyfikatu różni się ujawnieniem faktu bycia kopią, a od
wznowienia pozycji wydawniczej okresem jaki upłynął od wydania oryginału (utratą jakichkolwiek cech aktualności).
Reprint – powtórne wydanie starej
książki,
gazety itp. z możliwie wiernym zachowaniem cech oryginału. Od
falsyfikatu różni się ujawnieniem faktu bycia kopią, a od wznowienia pozycji wydawniczej okresem jaki upłynął od wydania oryginału (utratą jakichkolwiek cech aktualności).
Papier samokopiujący służy do jednoczesnego wypisywania oryginału z kopią. Na kartce oryginału pisze się naciskając mechanicznie na jej powierzchnię, np. za pomocą
długopisu,
maszyny do pisania,
drukarki igłowej. Dzięki temu naciskowi na kartce kopii tworzona jest kopia oryginału.
Editio stereotipa (stereotypa) – "wydanie stereotypowe", takie
wydanie tekstu, które stanowi dokonaną specjalnymi metodami
drukarskimi kopię wydania poprzedniego. Jest to więc takie wydanie, które nie różni się niczym od wydania poprzedniego, będącego jego wzorcem.
Antychryst: Próba krytyki chrześcijaństwa (tytuł oryginału: Der Antichrist: Versuch einer Kritik des Christenhums) to tytuł książki napisanej przez
Fryderyka Nietzschego.
Krytyka czystego rozumu (tytuł oryginału
niem. Kritik der reinen Vernunft) – książka
Immanuela Kanta, wydana po raz pierwszy w 1781 roku w Rydze (wydanie A), znacznie zmieniona w drugim wydaniu (wydanie B, 1787), uważana za jedną z najważniejszych prac w historii filozofii.
Inserat (
łac. insero - wsadzam) – kopia sporządzona dla odbiorcy dokumentu, będąca nie tylko potwierdzeniem zgodności kopii z oryginałem, ale również treści oryginału przez jej powtórzenie wyłącznie dla odbiorcy. Wpisywano je często do ksiąg zwanych
kopiariuszami, będących zbiorem kopii dokumentów, które otrzymał odbiorca z różnych źródeł. Kopiariusze takie pojawiły się w
Polsce pod koniec
XIII w. W takiej formie miasta przechowywały
przywileje królewskie; na ich podstawie mogły zabiegać o potwierdzenie przez nowego
króla praw udzielonych im przez jego poprzedników.
Cancioneiro de Vaticana (Kancjonarz Watykański) –
średniowieczny portugalski kancjonarz, przechowywany w
Bibliotece Watykańskiej, od której pochodzi nazwa zbioru. Nie jest to oryginał, lecz odpis dokonany we Włoszech w XVI w., prawdopodobnie na polecenie Dom Pedra de Barcelos (nieślubny syn króla
Dionizego I). Oryginał pochodził najprawdopodobniej z XIV w., kopię w Bibliotece Watykańskiej odkrył Ferdynand Wolf w
1840 r..
Egzemplarz żelazny – egzemplarz jakiegoś
wydawnictwa, na przykład książki obowiązkowo przechowywany przez instytucję sprawczą wydania tejże
publikacji (wydawnictwo). Egzemplarze te wykorzystuje się np. w sytuacji dodrukowywania danej
publikacji po wyczerpaniu
nakładu lub
druku reprintów.
Reprografia jest dziedziną nauki, zajmującą się
reprodukcją dokumentów bez wykonywania klasycznych form drukowych. Obejmuje metody kopiowania oryginałów oraz metody drukowania cyfrowego.
Książka broszurowa - blok książki zszyty maszynowo lub klejony, najczęściej z miękką okładką nakładową. Książka taka nie posiada materiału grzbietowego, jest wklejona w okładki kartonowe. Książki broszurowe są nietrwałe.
21:37 – powieść kryminalna polskiego pisarza
Mariusza Czubaja, pierwsza część przygód profilera Rudolfa Heinza. Akcja książki toczy się wiosną 2007 roku w Warszawie oraz na śląsku. Pierwsze wydanie książki ukazało się nakładem wydawnictwa W.A.B w 2008 roku. Autor otrzymał w 2009 roku za tę książkę
Nagrodę Wielkiego Kalibru.
Alofon (czasem używana nazwa allofon) - realizacja
fonemu zawierająca oprócz
cech fonologicznie relewantnych również szereg cech nierelewantnych w zależności od pozycji
głoski (w stosunku do innych) i mówiącego.
Czynnikowa teoria osobowości
Raymonda Cattella (Teoria cech indywidualnych) to jedna z najbardziej rozwiniętych, empirycznych teorii
osobowości, tzw.
teoria cech bazująca na
analizie czynnikowej.
Zdarzenie procesowe - w literaturze definiowane jako zaszłość w świecie zewnętrznym niewykazująca jakichkolwiek cech zachowania się człowieka, ale wywołująca skutki przewidziane przez prawo procesowe. Przykładem zdarzenia procesowego może być śmierć lub choroba oskarżonego.
Emergentyzm – sposób wyjaśniania zjawisk przeciwstawny
redukcjonizmowi; stanowisko głoszące, że własności zjawisk nie mogą być wywiedzione na podstawie znajomości cech ich składników. Przykładowo, właściwości grupy nie można ustalić na podstawie znajomości cech jej członków.
Emergencja oznacza pojawienie się nowych cech i właściwości na wyższych poziomach organizacji.
Teoria atrybucji dotyczy tego, w jaki sposób człowiek stara się doszukiwać związków przyczynowo-skutkowych związanych ze swoim
zachowaniem lub zachowaniem innych osób. Istnieją dwie drogi poszukiwania przyczyn. Pierwsza z nich odbywa się poprzez dokonanie
atrybucji wewnętrznej zwanej też dyspozycyjną. Polega na szybkim, nierzadko błędnym wyciąganiu wniosków o osobie i przypisywaniu jej odpowiednich cech charakteru. Zbyt pochopna ocena wynikająca tylko z atrybucji wewnętrznej jest nazywana "
podstawowym błędem atrybucji". Druga droga to
atrybucja zewnętrzna, inaczej sytuacyjna i związana jest z wydarzeniami, które mogły mieć wpływ na działalność jednostki. Często używamy tutaj pytań: w jaki sposób..., dlaczego, co się stało, że... . Atrybucja zewnętrzna jest przejawem pewnego rodzaju wytrwałości w doszukiwaniu się przyczyn, wewnętrzna ogranicza się niekiedy tylko do nadania etykiety osobie np. leniwy, głupi, agresywny itp.
Cech, z niem. Zunft – organizacja
samorządu rzemieślniczego o charakterze społeczno-zawodowym, częściowo również gospodarczym, zrzeszająca
rzemieślników jednego lub kilku pokrewnych zawodów, mająca na celu:
Abstrakcja - sposób rozumowania leżący u podstaw
matematyki, polegający na odrzuceniu części cech przedmiotów fizycznych w celu wyeksponowania cech pożądanych. Wszystkie obiekty matematyczne powstały na tej drodze. Utworzone w ten sposób obiekty są obiektami idealnymi, a nie realnymi.
Legendy pomorskie - to książka
Otto Knoopa niemieckiego folklorysty. Pierwsze wydanie ukazało się w
Poznaniu w 1885 roku po Niemiecku. Polskie wydanie zawiera 307 podań, opowieści, bajek i legend z terenu 12 powiatów ówczesnych autorowi. Większość z nich zebrał
Otto Knoop w trakcie terenowych badań etnograficznych. Książka jest ważnym dokumentem świadczącym o kulturze Pomorza, terenu który poprzez zmiany etniczne po II wojnie światowej całkowicie zmienił swój charakter. Wydanie to zostało wyróżnione w konkursie Wydawnictw Literatury Pomorskiej na IX Kościerskich Targach Książki Kaszubskiej i Pomorskiej "Costerina 2008".