Rok czterech cesarzy

Aemiliusz Pacensis (zm. 69) – trybun kohort miejskich (cohortes urbanae) z czasów Nerona, wkrótce po jego śmierci pozbawiony tego urzędu przez Galbę. Następnie dołączył do Othona, który przywrócił mu urząd. Później Aemilius Paulus został jednym z generałów armii Othona. Zginął w 69 na Kapitolu w walce z wojskami Witeliusza. Tacyt wymienia go kilkukrotnie, pisząc [Hist, I, 20, 87, II, 12, III 73]:

Statilia Messalina - wywodziła się z najwyższych kręgów arystokracji senatorskiej, prawnuczka Tytusa Statyliusza Taurusa - konsula w 26 p.n.e. i wybitnego dowódcy cesarza Augusta.Nie znamy imion trzech pierwszych jej mężów, czwartym był Marek Julisz Westynus Attyk, konsul w 65 n.e. Cesarz Neron, którego była kochanką, rozkazał stracić Attyka bez oskarżenia i procesu, żeby sam mógł ją poślubić. W początkach 66 n.e. została jego trzecią żoną. Przeżyła upadek Nerona, zakończony jego śmiercią samobójczą w czerwcu 68 n.e., zapewne dlatego, że następni, krótkotrwale panujący cesarze: Galba, Oton i Witeliusz wywodzili się z tych samych, senatorskich kręgów. Cesarz Oton zamierzał nawet poślubić ją i w ostatnim liście przed samobójczą śmiercią właśnie ją prosił, by zadbała o jego pochówek.

Bitwa pod Stratonikeją (130 p.n.e.) - bitwa między legionami rzymskimi a wojskami powstańczymi (określającymi się Heliopolitanami) w trakcie powstania Aristonikosa (133-129 p.n.e.). Wojskami rzymskimi dowodził konsul roku 130 p.n.e. Marek Perperna, powstańczymi (w głównej mierze pergamońskimi) – dowódca powstania Aristonikos.

Othon (28 kwietnia 32 n.e. - 16 kwietnia 69 n.e.) Marek Salwiusz Oton, Marcus Salvius Otho, Imperator Marcus Otho Caesar Augustus, urodzony 28 kwietnia 32 roku w Ferentium - pochodził ze znanej etruskiej rodziny. Przyjaciel cesarza Nerona. Przyjaźń skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną Nerona.

Othon (28 kwietnia 32 n.e. - 16 kwietnia 69 n.e.), Marek Salwiusz Oton, Marcus Salvius Otho, Imperator Marcus Otho Caesar Augustus, urodzony 28 kwietnia 32 roku w Ferentium - pochodził ze znanej etruskiej rodziny. Przyjaciel cesarza Nerona. Przyjaźń skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną Nerona.

Oblężenie Syrakuz – oblężenie przez legiony rzymskie dowodzone przez Marka Klaudiusza Marcellusa, które miało miejsce w czasie II wojny punickiej i trwało od roku 214 do 211 p.n.e. Oblężenie zakończyło się zdobyciem miasta i rzezią jego mieszkańców.

Bitwa pod Akcjum - bitwa morska starożytności, do której doszło 2 września 31 p.n.e. Było to decydujące starcie w trawiącej imperium rzymskie wojnie domowej między Oktawianem Augustem a Markiem Antoniuszem i wspierającą go egipską królową Kleopatrą. Bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem floty Oktawiana, co pozwoliło mu przechwycić pełnię władzy w imperium.

Bitwa pod Moskwą (bitwa o Moskwę, obronna operacja moskiewska, operacja "Tajfun") – główna bitwa początkowego okresu wojny między Niemcami a ZSRR, trwająca od października 1941 do stycznia 1942, która zakładała zdobycie stolicy ZSRR. Uważana jest za jedną z najważniejszych operacji strategicznych II wojny światowej.

Bitwa pod Żwańcem stoczona została od końca sierpnia do połowy grudnia 1653 w czasie powstania Chmielnickiego na Ukrainie. Było to właściwie oblężenie zamku królewskiego przez Chmielnickiego, który po "zamknięciu" króla w zamku zmusił go do odnowienia postanowień spod Zborowa.

Bitwa o Manado – bitwa lotniczo-lądowa, stoczona w dniach 11 stycznia - 13 stycznia 1942 r., pomiędzy wojskami japońskimi a holenderskimi, na Celebesie, zakończona zwycięstwem Japończyków.

Bitwa o Kołobrzeg – bitwa stoczona w dniach 4 - 18 marca 1945 roku w mieście Kołobrzeg podczas II wojny światowej. Jedna z głównych bitew operacji pomorskiej.

Bitwa pod Lipskiem niem. Völkerschlacht bei Leipzig, znana jako bitwa narodów – bitwa stoczona pod Lipskiem w dniach 16-19 października 1813 roku między wojskami francuskimi pod przywództwem Napoleona, a wojskami koalicji antyfrancuskiej (złożonej z Austrii, Prus, Rosji i Szwecji). Była to największa bitwa w kampaniach Napoleona i jego najcięższa porażka, aczkolwiek bardziej symboliczną stała się bitwa pod Waterloo.

Bitwa o Śledzie - bitwa stoczona niedaleko miejscowości Rouvray-Sainte-Croix na północ od Orleanu, 12 lutego 1429 roku podczas oblężenia Orleanu w czasie Wojny stuletniej. Konwój z zaopatrzeniem dla oblegających od października poprzedniego roku miasto Anglików zaatakowały wojska francuskie dowodzone przez Karola I, hrabiego Clermont. Francuzów wspierały wojska szkockie, dowodzone przez Lorda Wielkiego Konstabla Szkocji Johna Stewarta (ok. 1380-1429).

Bitwa pod Lesznem – bitwa stoczona w lipcu 1716 roku pomiędzy wojskami konfederatów tarnogrodzkich a armią saską Augusta II. W bitwie tej regimentarz konfederacji Chryzostom Gniazdowski rozbił korpus saski gen. Eichstadta. Następstwem zwycięstwa było zdobycie przez konfederatów świeżo ufortyfikowanego przez Sasów Poznania, a następnie oblężenie Torunia.

Lucius Clodius Macer, za czasów cesarza Nerona zarządzał prowincją Afryką. Po zamordowaniu Nerona w 68 powołał w Afryce nowy legion i został przywódcą buntu przeciwko nowemu cesarzowi - Galbie - prawdopodobnie za namową Kalwii Kryspinilli. Pokonany przez wojska Galby i zamordowany.

Bitwa o Synaj - bitwa stoczona pomiędzy Siłami Obronnymi Izraela, a siłami zbrojnymi Egiptu o północno wschodnią część półwyspu Synaj w rejonie miasta Arisz. Do bitwy doszło podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniach 28 grudnia 1948-2 stycznia 1949. Bitwa stanowiła część Operacji Horew. Jej celem było okrążenie egipskiego korpusu ekspedycyjnego w obszarze Strefy Gazy i doprowadzenie do podpisania korzystnego porozumienia kończącego wojnę. Jednak wkroczenie izraelskich wojsk na półwysep Synaj wywołało ostrą reakcję międzynarodową, która zmusiła ich do wycofania się z zajętych pozycji.

Bitwa pod Halbe – bitwa stoczona w dniach od 24 kwietnia do 1 maja 1945 r.. W bitwie zgrupowanie frankfurcko-gubińskie pod dowództwem generała Theodora Busse zostało pokonane przez Armię Czerwoną podczas operacji berlińskiej.

Bitwa pod Legnicą – bitwa, która rozegrała się 9 kwietnia 1241 między rycerstwem niemiecko-polskim (głównie ze Śląska ale także z ziemi krakowskiej i z Wielkopolski) i wspierającymi go posiłkami (m.in. templariusze – kilkunastu rycerzy z pachołkami oraz być może Krzyżacy w liczbie kilkudziesięciu) a Mongołami (zwanych Thartari - "z piekła rodem"[1]).

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja