Rokoko

Rokoko – nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury.

Mainstream (ang. "główny nurt") to, w wielu dziedzinach życia, nurt myślowy bądź stylistyczny reprezentowany przez większość artystów, twórców lub innych ludzi zaangażowanych w daną dziedzinę. Mainstream może odnosić się do:

Nurt apolliński – (od Apolla) wyszczególniony przez Fryderyka Nietzschego jeden z dwóch podstawowych nurtów sztuki greckiej, który charakteryzował się obiektywnością, pozytywnym spojrzeniem, kontemplacją, dążeniem do równowagi, ładu i umiarkowania. Nurt miał łatwo przedstawiać się w malarstwie i rzeźbie. Jest opozycją do nurtu dionizyjskiego i człowieka nowoczesnego-teoretyka. Rozróżnienie to upowszechniło się na przełomie XIX i XX wieku.

Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym i naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.

Chinoiserie (fr., dosł. "chińszczyzna", wym. szinuazeri) – eklektyczny styl w sztuce, wzornictwie i architekturze europejskiej nawiązujący do kultury chińskiej. Charakteryzuje się zapożyczaniem chińskich motywów i materiałów, m.in. laki, porcelany itd. Chinoiserie pojawiła się we Francji w połowie XVII wieku. Szybko opanowała Europę, a w XVIII wieku stała się jednym z elementów rokoko. Sama nazwa zaczęła być używana w XVIII wieku.

Neoklasycyzm (neo- + klasycyzm – łc. classicus ‘pierwszorzędny’) – zespół dwudziestowiecznych, różnorodnych tendencji w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze nawiązujących do nurtu klasycystycznego lub baroku. Określany jest także jako nurt kontynuacyjny klasycyzm, konserwatywny w sztuce i literaturze XIX w. w okresie dominacji romantyzmu.

Rocaille – ornament rokokowy. Pojawił się około 1730. Wyglądem naśladuje muszle (stąd zwany czasem ornamentem muszlowym), stylizowane małżowiny uszne lub florę morską. Około 1750 został wzbogacony kogucim grzebieniem, kształtem grzyw morskich fal. Stosowany był w dekoracjach architektonicznych, wystroju wnętrz, rzemiośle artystycznym.

Neoklasycyzm (neo- + klasycyzm – łc. classicus ‘pierwszorzędny’) – zespół dwudziestowiecznych, różnorodnych tendencji w sztuce, literaturze, muzyce i architekturze nawiązujących do nurtu klasycystycznego lub baroku. Określany jest także jako nurt kontynuacyjny klasycyzm, konserwatywny w sztuce i literaturze XIX w. w okresie dominacji romantyzmu.

NURT Ogólnopolski Niezależny Przegląd Form Dokumentalnych – przegląd filmów i innych form dokumentalnych, zrealizowanych przez twórców profesjonalnych oraz debiutantów w mijającym roku.

Nurt – debiutancki album wrocławskiego zespołu rockowego Nurt, wydany w 1973 roku (zob. 1973 w muzyce) nakładem Polskich Nagrań (nr kat. XL/SXL 0944).

Antynazizm - nurt powstały na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, w odpowiedzi na działanie ruchów neonazistowskich. Nurt od początku swojego istnienia stawiał sobie za zadanie walkę z wszelkimi organizacjami, partiami politycznymi, wydawnictwami oraz osobami które szerzą neonazizm. Współcześnie uważa się, że oprócz walki z neonazizmem, nurt ten przeciwstawia się także wszelkim formom rasizmu, seksizmu, oraz radykalnego nacjonalizmu, który przez antynazistów jest z reguły utożsamiany z nazizmem.

Impresjonizm w literaturze – inspirowany dokonaniami malarstwa impresjonistycznego, nurt w literaturze, narodzony w drugiej połowie XIX wieku we Francji i rozpowszechniony do początku wieku XX. Jego nazwa wywodzi się od francuskiego słowa impression (wrażenie) i początkowo stosowana była na określenie nurtu w malarstwie. Po raz pierwszy w odniesieniu do literatury termin ten zastosował Ferdinand Brunetière w artykule Impresjonizm w powieści.

Sztuka feministyczna - nurt w sztuce, ściśle powiązany z szerszym tłem kulturowym (zobacz też: feminizm), poruszający problem funkcjonowania kobiet w sferze tak sztuki, jak i całej kultury i społeczeństwa, a także zmierzający do wypracowania kobiecego języka w sztuce, co najmniej do lat 70. zdominowanej przez mężczyzn. Upomina się także o obszary objęte w publicznym dyskursie zmową milczenia, takie jak np. biologiczne aspekty funkcjonowania kobiecego ciała, utrata nad nim władzy (starzenie, choroba), polemizuje z narzuconymi normami wyglądu i wizerunków kobiet.

Socjalizm ricardiański – nurt w brytyjskiej myśli ekonomicznej, powstały w pierwszej połowie XIX wieku, nawiązujący do teorii ekonomicznej Davida Ricardo. Nurt ten krytykował społeczeństwo kapitalistyczne oraz postulował stopniowe pokojowe przemiany społeczne.

Kościół Ewangelicki w Ligotce Kameralnej - jeden z luterańskich kościołów tolerancji, wybudowanych na Śląsku Cieszyńskim pod koniec XVIII w. Kamień węgielny pod budowę oginalnego jak na swe czasy domu modlitwy położono 1 maja 1782 r. Dom modlitwy był budowany w latach 1782/83 w klasycznym stylu. W architekturze budowli można dostrzec wpływy Kościoła Jezusowego w Cieszynie, a także pewne elementy stylu rokoko. Ozdoby rzeźbiarskie ołtarza i kazalnicy pochodzą spod dłuta rzeźbiarzy z rodziny Pracker mającej swój warsztat w Cieszynie. W XIX w. wybudowane wew. kościoł zostały galerie, najpierw po zachodniej, a następnie po wschodniej stronie. W 1852 r. kościół uzyskał wieżę, nadało to mu obecny kształ. W 1937 r. kościół zelektryfikowano. Ostanio w latach 2007/8 nałożono nowy tynk.

Pałac Kinskich w Pradze, także pałac Goltz-Kinskich (czes. palác Golz-Kinských) — rokokowy pałac na rynku Starego Miasta w Pradze, Staroměstské námestí 11 i 12.

Pawilon chiński (niem. Chinesisches Haus) – rokokowy pawilon ogrodowy w stylu chinoiserie w parku Sanssouci w Poczdamie. Wybudowany w latach 1755-64 przez Johanna Gottfrieda Büringa na podstawie szkiców króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Architektura pawilonu łączy elementy pruskiego rokoko z formami wschodnioazjatyckimi.

Kościół ewangelicki w Ligotce Kameralnej - jeden z luterańskich kościołów tolerancji, wybudowanych na Śląsku Cieszyńskim pod koniec XVIII w. Kamień węgielny pod budowę oginalnego jak na swe czasy domu modlitwy położono 1 maja 1782 r. Dom modlitwy był budowany w latach 1782/83 w klasycznym stylu. W architekturze budowli można dostrzec wpływy Kościoła Jezusowego w Cieszynie, a także pewne elementy stylu rokoko. Ozdoby rzeźbiarskie ołtarza i kazalnicy pochodzą spod dłuta rzeźbiarzy z rodziny Pracker mającej swój warsztat w Cieszynie. W XIX w. wybudowane wew. kościoł zostały galerie, najpierw po zachodniej, a następnie po wschodniej stronie. W 1852 r. kościół uzyskał wieżę, nadało to mu obecny kształ. W 1937 r. kościół zelektryfikowano. Ostanio w latach 2007/8 nałożono nowy tynk.

Horror vacui (z łac. lęk przed pustką) – tendencja w sztuce przejawiająca się w tworzeniu dekoracji zapełniających całą powierzchnię obiektu, bez pozostawiania pustego tła. Spotykana w sztuce wielu kultur, np. u Celtów, Indian czy w sztuce islamu i baroku (w przeciwieństwie do tzw. amor vacui, tj. umiłowania pustej przestrzeni, obecnego m.in. w sztuce rokoka).

Styl Stanisława Augusta, styl stanisławowski – samodzielna, polska odmiana sztuki wczesnego klasycyzmu, związana z mecenatem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego (stąd jej nazwa). Styl obecny w architekturze, dekoracji wnętrz, malarstwie, rzeźbie i sztuce zdobniczej, który najpełniej wyraził się we wnętrzach Zamku Królewskiego w Warszawie i w Łazienkach.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja