Rozwój gospodarczy

Rozwój gospodarczy - długofalowy proces przemian dokonujących się w gospodarce. Obejmuje zarówno zmiany ilościowe, dotyczące wzrostu produkcji, zatrudnienia, inwestycji, rozmiarów funkcjonującego kapitału, dochodów, spożycia i innych wielkości ekonomicznych charakteryzujących gospodarkę od strony ilościowej (wzrost gospodarczy), jak również towarzyszące im zmiany o charakterze jakościowym (zmiany organizacji społeczeństwa).

Wzrost gospodarczy – zwiększenie się rocznej produkcji dóbr i usług w kraju. Jeśli w kolejnym roku w całej gospodarce uda się sprzedać więcej towarów i usług niż w roku poprzednim – mamy do czynienia ze wzrostem gospodarczym. Kiedy jesteśmy w stanie więcej zarobić, źródłem wzrostu jest nasza praca. Ale jeśli w tym samym czasie, gdy wzrosły nasze zarobki, o tyle samo podniosły się ceny towarów, które kupujemy, mieliśmy do czynienia tylko ze wzrostem nominalnym. Nie możemy bowiem kupić więcej niż poprzednio. Dlatego cieszyć się można tylko z wzrostu realnego, czyli po uwzględnieniu inflacji. Wzrost gospodarczy odnosi się tylko do zmian ilościowych, przy założeniu, że podstawowe wielkości makroekonomiczne charakteryzują się długofalowym trendem.

Regres społeczny – proces społeczny, którego wynikiem są trwałe zmiany polegające na przekształcaniu się stanu społecznego. Regres społeczny jest przeciwieństwem postępu społecznego, czyli przechodzenia od lepszego do gorszego stanu jakości życia członków społeczeństwa. Pojęcie to oznacza zatem taki rozwój społeczeństwa, który charakteryzuje się:

Cykl koniunkturalny – zjawisko występowania w gospodarce wahań różnych mierników ekonomicznych charakteryzujących poziom koniunktury, wokół rosnącego trendu wzrostu gospodarczego, analizowanego w długim okresie. Największy wkład w badaniu cyklów koniunkturalnych ma Austriacka Szkoła Ekonomii, zaś największy wkład jednostkowy Ludwig von Mises.

Strategią rozwoju nazywa się rozmaite sposoby oddziaływania w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego. Podstawowym problemem w projektowaniu strategii rozwoju jest znalezienie sposobu, aby przerwać zespół współzależności tworzących w gospodarce błędne koło niedorozwoju i ubóstwa.

Metody jakościowe - metody badawcze (w naukach przyrodniczych, ścisłych i humanistycznych), w których nie określa się parametrów liczbowych (określanych za to w metodach ilościowych), charakteryzujących badane zjawisko lub obiekt badań.

Programowanie strategiczne – kształtowanie procesów społeczno gospodarczych w warunkach współczesnej gospodarki. Wspiera ważne dla państwa kierunki rozwoju (mające przynieść trwały wzrost gospodarczy lub stwarzające problemy w funkcjonowaniu gospodarki) oraz służy koordynacji działań poszczególnych podmiotów w różnych aspektach. Polega ono na opracowaniu i realizowaniu przez państwo lub odpowiednie organy różnego rodzaju dokumentów programowych (plany, strategie, programy).

Helikopter Friedmana – historia obrazująca wpływ zwiększonej ilości pieniądza na zamożność społeczeństwa. Szybszy wzrost pieniędzy niż towarów i usług powoduje wzrost cen.

Neoklasyczne Teorie Wzrostu – koncepcja, zgodnie z którą zrównoważony wzrost gospodarczy zależy od równowagi rozmiarów inwestycji i oszczędności, jaką gwarantuje możliwość wyboru metod wytwarzania oraz samoregulująca funkcja stopy procentowej. Przedstawicielami neoklasycznych teorii wzrostu gospodarczego są m.in. James Edward Meade i Robert Solow, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1987.

Rozwój społeczno-gospodarczy - proces pozytywnych zmian ilościowo-jakościowych, dzięki którym w sferze wszelakiej działalności gospodarczej, kulturowej i społecznej oraz stosunków społeczno–produkcyjnych i polityczno–ustrojowych zwiększają się i udoskonalają istniejące zjawiska a także powstają i rozwijają się nowe zjawiska. Zmiany te zachodzą w ujęciu czasowym i przestrzennym.

Nowa ekonomia klasyczna (nowa szkoła klasyczna w makroekonomii) - nowa koncepcja makroekonomiczna, która powstała w Stanach Zjednoczonych, na którą składają się: hipoteza racjonalności oczekiwań, założenie ciągłości opróżniania się rynku (równoważenia się rynku) oraz hipoteza łącznej podaży. Twórcy tej szkoły (Robert Lucas, Thomas Sargent, Robert Barro, Patric Minford) przyjmują tezę ekonomii klasycznej, że zmienność cen i płac jest warunkiem przywracania równowagi rynkowej przy pełnym zatrudnieniu i produkcji na poziomie potencjalnym, ale uważają, że zmiany cen i wielkości produkcji są natychmiastowe ze względu na elastyczność cen i płac. Dowodzą, że zatrudnienie jest bliskie stanu pełnego zatrudnienia, rzeczywista stopa procentowa jest zawsze równa stopie naturalnej, a produkcja realna jest równa produkcji potencjalnej. Zmiany poziomu produkcji i bezrobocia można wyjaśnić przez zmiany poziomu pełnego zatrudnienia - naturalnej stopy bezrobocia. Stan pełnego zatrudnienia w gospodarce może być zakłócony, gdy pojawią się rozbieżności między poziomem inflacji a poziomem płac nominalnych, które zostały ustalone w poprzednio zawartych umowach płacowych. Jeśli inflacja jest niższa niż płace realne, to wzrasta podaż pracy, w sytuacji odwrotnej - podaż pracy się obniża. Zgodnie z przyjętym założeniem, nierównowaga będzie jedynie chwilowa. Wszystkie przewidywane zmiany, co wynika z teorii racjonalnych oczekiwań, będą dokonane tak, aby utrzymać równowagę, zatem niemożliwe do przewidzenia zdarzenia, "czyste niespodzianki podażowe", mogą powodować chwilowe bezrobocie do momentu, gdy możliwa będzie korekta z góry ustalonych zmiennych i zostanie przywrócony stan pełnego zatrudnienia. Państwo powinno ograniczyć do minimum niespodziewane wydarzenia, będące najczęściej efektem polityki fiskalnej i monetarnej. Ponieważ działania państwa są właściwie odczytywane przez społeczeństwo, każda próba rządu zaskakiwania społeczeństwa jest skazana na niepowodzenie (hipoteza o nieefektywności polityki). Twórcy nowej ekonomii klasycznej twierdzili, że państwo powinno utrzymać inflację na niskim poziomie i prowadzić politykę pro-podażową, gdyż w jej następstwie zwiększy się poziom łącznej produkcji w gospodarce.

Cykl koniunkturalny – zjawisko występowania w gospodarce wahań różnych mierników ekonomicznych charakteryzujących poziom koniunktury, wokół rosnącego trendu wzrostu gospodarczego, analizowanego w długim okresie.

Społeczeństwo regionalne - ludzie zamieszkujący pewien obszar administracyjny lub gospodarczy, często powstających w sposób naturalny, w ramach których powstają różne formy współdziałania społecznego, kulturalnego, turystycznego, handlowego.

Inflacja pełzająca jest obecnie zjawiskiem normalnym w gospodarce, gdyż w skali światowej obserwuje się proces względnego, stale postępującego i nieodwracalnego wzrostu ogólnego poziomu cen, który jest wywołany wieloma zjawiskami ekonomicznymi o charakterze obiektywnym (np. wzrost nakładów na badania naukowe, wzrost kosztów wdrażania innowacji produkcyjnych). Inflacja pełzająca nie wywołuje poważniejszych trudności ani negatywnych skutków ekonomicznych – poziom cen poziom podnosi się w stosunkowo wolnym tempie od 3 do 5% rocznie (przeciętny wzrost cen w skali miesiąca nie przekracza 1%), co nie jest groźne dla stabilności gospodarki, ponieważ w warunkach tak małego wzrostu cen gospodarka może funkcjonować normalnie. Występowanie inflacji pełzającej w gospodarce jest powszechnie akceptowane, choć wśród ekonomistów istnieje istotna różnica poglądów w tej kwestii.

Wskaźnik wsparcia społeczeństwa - systematyczny wskaźnik wspierania dochodów producentów rolnych, który uwzględnia środki bezpośredniego wspierania cen, bezpośrednie dotacje oraz redukcję kosztów pośredniego spożycia, z wyłączeniem ogólnych dotacji niezwiązanychz rozmiarem produkcji.

Administrative Science Quarterly (popularny skrót: ASQ) to kwartalnik z zakresu zarządzania i teorii organizacji wydawany na Cornell University. Należy do pięciu najczęściej cytowanych periodyków naukowych z tej dyscypliny. Publikuje artykuły oparte zarówno o metody ilościowe jak i metody jakościowe, także z różnych paradygmatów. Redaktorem naczelnym pisma jest Donald A. Palmer z University of California, Davis.

Teoria modernizacji – ogólna nazwa teorii rozwoju społecznego, opisujących rozwój społeczeństw w kierunku społeczeństwa nowoczesnego. Teorie modernizacji są jedną z postaci ewolucjonizmu.

Strategią rozwoju nazywa się rozmaite sposoby oddziaływania w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego. Podstawowym problemem w projektowaniu strategii rozwoju jest znalezienie sposobu, aby przerwać zespół współzależności tworzących w gospodarce błędne koło niedorozwoju i ubóstwa.

Centralny system gospodarczy - przeciwieństwo autonomicznego systemu gospodarczego. Jest to taki sposób prowadzenia gospodarki, który opiera się na następujących założeniach:

Wzrost gospodarczy – zwiększenie się rocznej produkcji dóbr i usług w kraju. Jeśli w kolejnym roku w całej gospodarce uda się sprzedać więcej towarów i usług niż w roku poprzednim – mamy do czynienia ze wzrostem gospodarczym. Kiedy jesteśmy w stanie więcej zarobić, źródłem wzrostu jest nasza praca. Ale jeśli w tym samym czasie, gdy wzrosły nasze zarobki, o tyle samo podniosły się ceny towarów, które kupujemy, mieliśmy do czynienia tylko ze wzrostem nominalnym. Nie możemy bowiem kupić więcej niż poprzednio. Dlatego cieszyć się można tylko z wzrostu realnego, czyli po uwzględnieniu inflacji. Wzrost gospodarczy odnosi się tylko do zmian ilościowych, przy założeniu, że podstawowe wielkości makroekonomiczne charakteryzują się długofalowym trendem.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja