Linki:
Łacina,
Święty Jerzy,
Albrecht Dürer,
Austro-Węgry,
Bractwo rycerskie,
Broń biała,
Chansons de geste,
Etos rycerski,
Franciszek Piekosiński,
Francja,
Giermek,
Harcerstwo,
Hereditary Knights,
Język francuski,
Język hiszpański,
Język niemiecki,
Język portugalski,
Język prasłowiański,
Język staropolski,
Jan Matejko,
Kawaler (tytuł szlachecki),
Kawaler Złotej Ostrogi,
Koń w średniowieczu,
Kodeks rycerski,
Król Artur,
Krucjata,
Leszek Stanisław Zakrzewski,
Nazwa własna,
Niemcy,
Osiem cnót rycerskich,
Paladyn,
Pasowanie na rycerza,
Patron (chrześcijaństwo),
Polityka (tygodnik),
Polska,
Pomocnik historyczny,
Raciąż,
Raciążek,
Racibor (imię),
Rycerz (film),
Rycerze średniowiecznej Europy łacińskiej,
Rycerze Okrągłego Stołu,
Słowo Boże,
Samuraj,
Senior (feudalizm),
Siły zbrojne,
Spahisi (Turcja),
Stan (zbiorowość społeczna),
Stanisław Rospond (językoznawca),
Szlachta,
Toponim,
Turniej rycerski,
Tytuły szlacheckie,
Wasal,
Wielka Brytania,
Wyprawy krzyżowe,
Zakon rycerski,
Zawisza Czarny z Garbowa,
Zbroja,
rycerskie stanowiły podstawę
kodeksu honorowego
rycerza średniowiecznego. Przekonanie otoczenia o posiadaniu przez rycerza tych cnót nobilitowało go i wyróżniało spośród ogółu ówczesnego społeczeństwa, rycerz taki stawał się często tematem
eposów rycerskich i wzorem postępowania dla młodych adeptów rycerskiego fachu. Do cnót tych zaliczano:
Pasowanie na rycerza – nadanie adeptowi rzemiosła
rycerskiego –
giermkowi – godności rycerza przez wręczenie mu
miecza i
pasa (stąd nazwa pasowanie).
Etos rycerski – zespół wartości, powszechnie przyjętych i akceptowanych przez uczestników kultury rycerskiej (inaczej –
rycerzy). Stanowił zbiór norm, które ustalały się przez wieki i wyznaczały wzorzec osobowy idealnego rycerza oraz kształtowały wzory zachowań przyjętych w społeczności rycerskiej. Etos rycerski w dużym stopniu wpływał też na tożsamość klasową
rycerstwa – był tym, co odróżniało rycerza od chłopa czy mieszczanina, określał ogólny styl życia rycerzy. Jego ślady zachowały się w wielu źródłach, takich jak średniowieczna literatura piękna (np.
pieśni o czynach), kroniki, miniatury, itp.
Benigny z Dijon,
łac. Benignus,
fr. Bénigne de Dijon (zm. w
III wieku w
Dijon w
Burgundii) - pierwszy zwiastun
chrześcijaństwa w Dijon i
patron miasta,
męczennik oraz
święty Kościoła katolickiego, zwany
apostołem Burgundii.
Święty Dionizy (
fr. saint Denis de Paris, zm.
250 -
258) –
święty katolicki, pierwszy
biskup Paryża,
męczennik,
patron Francji. Jeden z
Czternastu Świętych Wspomożycieli.
Święty Marcel z Paryża,
łac. Marcellus (ur. ok.
396, zm. 1 listopada ok.
436) – uważany za dziewiątego
biskupa Paryża oraz jednego z
patronów miasta,
francuski święty katolicki.
Parafia pw. św. Jerzego w Białymstoku - wojskowa
rzymskokatolicka parafia należąca do
dekanatu Warszawskiego Okręgu Wojskowego położona na terenie
dekanatu Białystok - Nowe Miasto przynależnego do
metropolii białostockiej. W dniu 3 listopada 1993 r. została przywrócona parafia wojskowa w Białymstoku przez biskupa polowego
Sławoja Leszka Głódzia i otrzymała ona tytuł św. Maksymiliana Marii Kolbego. Z dniem 1 grudnia
1997 r. nastąpiła zmiana tytułu parafii, która za
patrona otrzymała
św. Jerzego.
Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona (
łac. Fratres Militiae Templi, Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis) – średniowieczny
zakon rycerski, działający od XII do XIV wieku.
Wiara,
ros. Wiera,
łac. Fides, Nadzieja, ros. Nadieżda, łac. Spes, Miłość, ros. Lubow, łac. Caritas,
koine Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη (Pistis, Elpis i Agape) –
chrześcijańskie męczennice zm. ok.
137, córki
św. Zofii Rzymskiej,
dziewice,
święte prawosławne i
katolickie.
Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona (
łac. Fratres Militiae Templi, Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis) – średniowieczny
zakon rycerski, działający od XII do XIV wieku.
Lupus -
imię pochodzi z
łaciny i oznacza tyle co wilk. Spotyka się różną pisownię: Loupus czy Luppus, odpowiednikami w
języku francuskim jest Loup, Lou i Loubes, zaś w
hiszpańskim Lope i Lobo, a
włoskim Lupo.
Patronami imienia są Lupus - biskup Troyes
wspominany 29 lipca i wspominany
2 września bł.
Lupus Thomas.
Pieśń o Rolandzie (Chanson de Roland) - najstarszy i najbardziej znany francuski
epos rycerski, należący do tzw.
chansons de geste (pieśni o bohaterskich czynach). Utwór datowany jest na
XI wiek, a znany jest z anglo-normandzkiego rękopisu oksfordzkiego z
1170. Autor jest nieznany, jedyną wzmianką o nim jest adnotacja na końcu rękopisu wspominająca osobę o imieniu Turold.
Romans dworski (inaczej romans rycerski) to utwór o wykwintnym stylu, przedstawiający przygody i miłosne przeżycia rycerzy, którzy kochają i cierpią dla wybranej damy serca. Autorem wielu romansów rycerskich był
Chrétien de Troyes, opisujący dzieje miłości bohaterów cyklu pieśni o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu.R.r. to odmiana romansu, którego czas rozkwitu przypada na XV-XVI wiek; obejmował utwory narracyjne prozą, o żywej fabule nasyconej elementami awanturniczości, baśniowej fantastyki i cudowności. Powstał w nawiązaniu do wierszowanej epiki rycerskiej średniowiecza (
chansons de geste-
epos), do dawniejszych opowieści o losach Lancelota, Tristana i innych.
Imiona słowiańskie to
imiona wywodzące się z
pogańskiej,
przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona jedno i dwuczłonowe utworzone ze słów używanych w
języku staropolskim.
Tadeusz Błociszewski
herbu Ostoja (zm.
1803) –
generał major wojsk koronnych Stanisława Augusta 1777-1790; kawaler
Orderu św. Stanisława 1790 r., poseł z
łęczyckiego 1792, kawaler
Orderu Białego Orła. Syn Franciszka i Wiktorii Drzewickiej
herbu Ciołek, wnuk
Stanisława, brat Kazimierza. Protestował przeciwko
konstytucji 3 maja.
Białęga (Białąga, Krzywaśń w polu żółtym) -
polski herb szlachecki. Herb taki wyróżniają Ostrowski, Orgelbrand, Boniecki i Gajl, natomiast
Józef Szymański i
Franciszek Piekosiński uważają, że jest to tylko wariant barwny herbu
Drużyna.