Seleucja

Seleucja, Seleukia lub też Seleukeja (Seleukeia) to nazwy poszczególnych miast, pochodzących od imienia: Seleukos, założonych przez władców z dynastii Seleucydów na terenie swego ogromnego państwa.

Seleucja (lub też: Seleukia, Seleukeja) nad Tygrysem, założona przez Seleukosa I Nikatora ok. 312-310 p.n.e. na miejscu niewielkiej osady nieopodal Babilonu i zaludniona w znacznej części jego kosztem, miała pełnić funkcję stolicy państwa Seleukosa.

Antiochia to nazwa miasta utworzona od męskiego imienia Antioch (gr. Antiochos), występującego licznie w dynastii Seleucydów. Władcy ci na terenie swojego olbrzymiego państwa często zakładali miasta, nazywane, na cześć fundatora lub jego przodka, "Antiochia" albo "Seleucja". W okresie hellenistycznym i później rzymskim istniało wiele miast o nazwie "Antiochia" rozlokowanych na terenie Azji. Oto niektóre z nich:

Apamea (Apameja) - nazwa kilku miast w państwie Seleucydów pochodząca od imienia pierwszej żony Seleukosa I Nikatora - Apamy. Najbardziej znanym z tych miast jest Apamea nad Orontesem w Syrii.

Lista królów babilońskich - lista królów i dynastii władających Babilonią, począwszy od władców z dynastii starobabilońskiej (1894-1595 p.n.e.), aż do władców z dynastii Seleucydów (III-II w. p.n.e.). Lista ta powstała w oparciu o informacje pochodzące z ówczesnych źródeł pisanych, przede wszystkim list królewskich (np. Babilońskiej listy królów A, Babilońskiej listy królów B czy Synchronistycznej listy królów), kronik (np. Kroniki wczesnych królów, Kroniki synchronistycznej, tzw. Kroniki P czy Kronik babilońskich) i inskrypcji (np. inskrypcji Aguma-kakrime), w korelacji z naszą obecną wiedzą historyczną.

Seleukos — imię męskie pochodzenia greckiego, od séleukos — "gorący, zapalczywy". Jest ono znane przede wszystkim jako imię królów z dynastii Seleucydów, rządzących państwem leżącym na terenach Bliskiego i Środkowego Wschodu w trzech ostatnich stuleciach p.n.e. Oto poszczególni władcy z tej dynastii noszących to imię:

Agum I – według Synchronistycznej listy królów i Babilońskiej listy królów A drugi władca z dynastii kasyckiej, syn Gandasza, który panować miał przez 22 lata. W inskrypcji jednego z późniejszych władców, Aguma II, wymieniany jest jako założyciel dynastii kasyckiej i nazywany "Agumem Wielkim". Nie wiadomo czy był postacią historyczną, gdyż żaden ze znanych nam tekstów pochodzących z okresu w którym miał panować nie potwierdza jego istnienia.

Seleukos II Kallinikos (ur. między 265 a 260 p.n.e., zm. 226 p.n.e.) - władca starożytnej Syrii z dynastii Seleucydów, panujący w latach 246-226 p.n.e. Był synem Antiocha II Theosa i Laodiki.

Demetriusz I Soter (ur. 187 p.n.e., zm. 150 p.n.e.) – władca Syrii z dynastii Seleucydów od 162 p.n.e.. Był synem Seleukosa IV Filopatora i Laodiki IV, bratankiem Antiocha IV Epifanesa.

Laodika II (gr. Λαοδίκη, Laodíkē) – córka Andromacha, syna Achajosa Starszego, brata króla państwa Seleucydów Antiocha I Sotera, żona króla państwa Seleucydów Seleukosa II Kallinikosa, siostra Achajosa, pretendenta do tronu seleudzkiego w latach 221-213 p.n.e. Z mężem miała troje dzieci: przyszłych królów syryjskich Seleukosa III Sotera Keraunosa, Antiocha III Wielkiego oraz córkę Antiochis, przyszłą żonę Kserksesa, króla Armenii.

Antioch I Soter (ur. około 324, zm. w 261 p.n.e.; jako samodzielny władca: 281-261 p.n.e.) – król z dynastii Seleucydów, syn Seleukosa I Nikatora i jego sogdiańskiej żony Apamy. Władał zróżnicowanym państwem seleukidzkim rozciągającym się od Bliskiego Wschodu, aż po Azję Środkową. Swój przydomek „Soter” (gr. „Zbawca”) otrzymał od miast greckich w Jonii po zwycięstwie nad celtyckimi Galatami, którzy wtargnęli do Azji Mniejszej.

PU-Szarruma – domniemany król z początków istnienia państwa hetyckiego (pocz. XVII w. p.n.e. ?), wymieniony w jednej z Hetyckich królewskich list ofiarnych jako syn Tudhaliji I i ojciec Labarny. Nie ma pewności czy był on królem, gdyż w listach tych, dotyczących ofiar zwierzęcych składanych zmarłym królewskim przodkom, wymieniano nie tylko władców, ale też członków ich rodzin.

Cai – państwo w Chinach starożytnych, istniejące w okresie Dynastii Zhou. Leżało na terenie dzisiejszej prowincji Henan. Powstało w XI w.p.n.e. podczas ekspansji państwa Zhou, jako markizat rządzony przez boczną linię królewskiego rodu Zhou, wywodzącą się od młodszego brata króla Wu. Władcy Cai nosili cesarskie nazwisko Ji (姫). Państwo należało do kulturalnego centrum dynastii, lecz podobnie jak inne tego typu państwa (np. Lu czy Song), miało małą możliwość ekspansji i rozwoju. Dlatego na początku okresu Królestw Walczących zostało zredukowane do roli bufora, a następnie zaanektowane w 447 przez państwo Chu, którego satelitą było już od połowy VII w.p.n.e.

Achajos (gr. Ἀχαιός, Achaiós) (zm. 213 p.n.e.) – wódz seleukidzki, zarządca Azji Mniejszej w latach 213-211 p.n.e., pretendent do tronu państwa Seleucydów od 221 p.n.e. do swej śmierci. Syn Andromacha, bratanka króla państwa Seleucydów Antiocha I Sotera, brat Laodiki II żony króla państwa Seleucydów Seleukosa II Kallinikosa, mąż Laodiki, córki króla Pontu Mitrydatesa II i królowej Laodiki, córki króla państwa Seleucydów Antiocha II Theosa i jego pierwszej żony Laodiki I.

Seleucydzi lub też Seleukidzi - dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).

Bitwa pod Kuropedion 281 p.n.e. to starcie dwóch osobistych strażników Aleksandra: Lizymacha oraz Seleukosa. Ich wrogość wzmogła się, gdy Lizymach zamordował swego najstarszego syna Agathoklesa pod zarzutem zdrady, a Seleukos udzielił schronienia wdowie po nim, jej bratu Ptolomeuszowi Keraunosowi i jej dzieciom. Pierwszy uderzył Seleukos. Bitwę stroczono pod Kuropedion w pobliżu Sardes. Lizymach padł na placu boju. Następnie Seleukos przekroczył z armią Hellespont zamierzając objąć w posiadanie Trację i Macedonię. Jednak wkrótce po wylądowaniu obok Lizymachei zamordował go Ptolemeusz Keraunos, który ogłosił się królem.

Sieć zaufania (ang. web of trust) to zdecentralizowana metoda uwierzytelniania osób, w której nie ma hierarchicznej struktury organizacji uwierzytelniających, a zaufanie do poszczególnych certyfikatów jest sumą podpisów złożonych przez innych uczestników sieci.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja