Silnik wysokoprężny

Silnik o zapłonie samoczynnym (znany powszechnie jako silnik wysokoprężny lub silnik Diesla, ZS) – silnik cieplny spalinowy tłokowy o spalaniu wewnętrznym, w którym ciśnienie maksymalne czynnika jest znacznie większe, niż w silnikach niskoprężnych (z zapłonem iskrowym), a do zapłonu paliwa nie jest wymagane żadne zewnętrzne źródło energii, ma miejsce zapłon samoczynny. Do cylindra dostarczane jest powietrze, kiedy tłok zbliża się do swojego GMP następuje wtrysk paliwa, które następnie spala się po przekroczeniu w komorze spalania temperatury jego zapłonu. Do zainicjowania zapłonu nie są potrzebne tak jak w przypadku silnika o zapłonie iskrowym zewnętrzne źródła ciepła. Stopień sprężania w silnikach wysokoprężnych mieści się w przedziale 12-25.

Silnik średnioprężny (znany też pod nazwą silnik o zapłonie żarowym, rzadziej "silnik żarowy") — silnik spalinowy, konstrukcyjnie historyczny, w którym zapłon paliwa następuje w nagrzanej, niechłodzonej gruszce żarowej. Obecnie w silnikach Diesla zapłon inicjowany jest przez wysokie ciśnienie sprężania (16 - 24 atm.), co powoduje wytworzenie temperatury zapłonu w cylindrze. W silniku żarowym zamiast wysokiego sprężenia stosowano mocno rozgrzaną (do czerwoności) komorę spalania.

Silnik o zapłonie iskrowym (ZI) jest silnikiem cieplnym spalinowym o spalaniu wewnętrznym, w którym spalanie ładunku zainicjowane jest iskrą powstającą pomiędzy elektrodami świecy zapłonowej. Mieszanina paliwa i powietrza musi być przygotowana odpowiednio wcześniej przed momentem zapłonu, do jej zapalenia niezbędna jest wytworzona w odpowiednim źródle iskra. Sprawność silnika o zapłonie iskrowym zależy w głównej mierze od stopnia sprężania.

Silnik długoskokowy – silnik spalinowy w którym skok tłoka jest większy niż 1,2 średnicy cylindra (S/D>1,2). Silniki długoskokowe są częściej silnikami o zapłonie samoczynnym, w mniejszym stopniu o zapłonie iskrowym.

Zawór - element silnika spalinowego tłokowego umieszczony w głowicy silnika (w silnikach górnozaworowych) bądź w bloku silnika (w silnikach dolnozaworowych), sterujący przepływem powietrza (w silnikach wysokoprężnych), mieszanki paliwowo-powietrznej (w silnikach o zapłonie iskrowym) i spalin.

Układ zasilania jest zespołem urządzeń zapewniających wytworzenie i dostarczanie odpowiedniej ilości i wymaganej jakości mieszanki paliwowo-powietrznej. Budowa tego układu zależy od typu silnika. W silnikach o zapłonie iskrowym stosowane sa dwa rodzaje układu zasilania: gaźnikowy (przechodzący do historii) i wtryskowy (obecnie powszechnie stosowany). Natomiast w silnikach wysokoprężnych stosuje się wyłącznie wtryskowy układ zasilania, w którym wtryskiwacz wtryskuje paliwo do komory wstępnej, komory wirowej bądź bezpośrednio do cylindra pod ciśnieniem 10 - 20 MPa (w najnowszych układach ponad 100MPa).

Układ zapłonowy - jest częścią składową silników o zapłonie iskrowym. Jego zadaniem jest wytworzenie iskry elektrycznej pomiędzy elektrodami świecy zapłonowej w odpowiednim położeniu tłoka podczas pracy silnika, w celu zapalenia znajdującej się w cylindrze mieszanki paliwowo-powietrznej.

Silnik spalania mieszanki jednorodnej (ang. Homogeneous Charge Compression Ignition – HCCI) – rodzaj silnika spalinowego tłokowego, w którym w początkowym etapie po uruchomieniu, gdy silnik jest jeszcze zimny, zapłon odbywa się za pomocą układu iskrowego, jak w zwykłym silniku benzynowym, a kiedy silnik osiągnie już nominalną temperaturę silnik przechodzi na pracę w trybie samozapłonu jak silnik Diesla. Jest to sposób, w którym uzyskujemy lepsze spalanie paliwa. Jednak aby to było możliwe paliwo musi być jednorodnie rozmieszczone w całej komorze spalania. Dlatego stosuje się wysokociśnieniowy wtryskiwacz. W porównaniu do silników tradycyjnych testy wykazały 15% oszczędność paliwa.

Gaźnik (karburator) – urządzenie wytwarzające mieszankę paliwowo-powietrzną o odpowiednim składzie w silnikach spalinowych o zapłonie iskrowym. W gaźniku następuje dozowanie paliwa, jego odparowanie i wymieszanie oparów paliwa z powietrzem, a następnie dostarczenie odpowiedniej ilości wytworzonej mieszanki poprzez kolektor dolotowy do cylindra. Gaźnik jest częścią układu zasilania silnika spalinowego.

Silnik samozapłonowy (Silnik o zapłonie samoczynnym) jest silnikiem cieplnym spalinowym o spalaniu wewnętrznym, w którym spalanie wywoływane jest przekroczeniem ciśnienia krytycznego, w którym następuje samozapłon paliwa ciekłego. Podczas rozruchu silników tego typu zapłon może być wspomagany dodatkowo innymi metodami, np. świecą żarową.

Układ zapłonowy jest urządzeniem mechaniczno-elektrycznym (coraz rzadziej) lub elektronicznym stosowanym w w silnikach o zapłonie iskrowym. Jego zadaniem jest zainicjowanie procesu spalania mieszanki paliwowo-powietrznej w cylindrach silnika w chwili odpowiadającej określonemu położeniu tłoka w danym cylindrze. Optymalny moment zapłonu zależy od wielu parametrów pracy silnika. Dodatkowym zadaniem układu zapłonowego jest więc sterowanie momentem wystąpienia iskry na świecy zapłonowej.

Komora półkolista jest to jedna z komór spalania w silnikach o zapłonie iskrowym. Komora ta ma kształt zbliżony do półkuli. Zawory dolotowy i wylotowy są tak umieszczone, że ich trzonki są rozchylone na dwie strony względem osi cylindra. Świeca zapłonowa jest umieszczona centralnie w komorze spalania. Rozwiązanie takie zapewnia korzystny przebieg procesu spalania. Kątowe ustawienie zaworów komplikuje napęd zaworów. Komora półkolista najlepiej spełnia swoje zadanie w silnikach dwusuwowych, które zwykle nie mają zaworów.



       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja