Sobór Watykański II

Sobór Watykański II – ostatni, jak dotąd, sobór w Kościele katolickim, otwarty 11 października 1962 przez papieża Jana XXIII, zakończony 8 grudnia 1965 przez papieża Pawła VI.

The Latin Mass: A Journal of Catholic Culture, Latin Mass Magazine – amerykański kwartalnik katolicki, prezentujący tradycjonalistyczny punkt widzenia i wydawany przez organizację Keep the Faith. Autorzy opowiadają się za Mszą Trydencką i krytycznie odnoszą się do liturgii i reform wprowadzonych przez Sobór watykański II i papieża Jana XXIII i Pawła VI.

Starokatolicyzm – nurt katolicyzmu, powstały w drugiej połowie XIX wieku w wyniku sprzeciwu części Kościoła rzymskokatolickiego, wobec ogłoszenia przez sobór watykański I dogmatu o nieomylności i prymacie papieża.

Antypapież Jan XXIII (1410–1415) mianował 15 nowych kardynałów. Ponieważ Kościół obecnie nie uznaje legalności pontyfikatu Jana XXIII, niekiedy wymienia się tych duchownych jako pseudokardynałów, jednak po zakończeniu Wielkiej Schizmy Zachodniej na Soborze w Konstancji nominaci Jana XXIII weszli w skład Kolegium Kardynalskiego papieża Marcina V.

Pomnik Papieża Jana XXIII we Wrocławiu - granitowy pomnik na niskim cokole przedstawiający papieża Jana XXIII, znajdujący się we Wrocławiu przy ulicy Świętego Marcina.

Gaudium et spes − "Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym" ogłoszona przez papieża Pawła VI dnia 7 grudnia 1965 roku. Stanowi obszerny wykład nauki społecznej Kościoła i jest tym samym najważniejszym dokumentem Soboru Watykańskiego II. Ma ona charakter duszpasterski. Wielokrotnie powołuje się na dokumenty papieży, szczególnie wypowiedzi Jana XXIII i Pawła VI.

Ad gentes divinitus to dekret Soboru Watykańskiego II o działalności misyjnej Kościoła. Uchwalony przez zgromadzenie biskupów w głosowaniu (stosunkiem 2394:5), ogłoszony przez Pawła VI 18 listopada 1965.

Sobór w Konstancji – ekumeniczny sobór powszechny Kościoła katolickiego zwołany przez pizańskiego antypapieża Jana (XXIII) (później potwierdzony przez papieża Grzegorza XII) na wezwanie Zygmunta Luksemburskiego (ówczesnego elektora brandenburskiego, króla węgierskiego i niemieckiego, późniejszego cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego), trwający od 16 listopada 1414 do 22 kwietnia 1418 r. w Konstancji. Jego głównym celem było zakończenie wielkiej schizmy zachodniej. Kościół rzymskokatolicki uznaje formalnie tylko te posiedzenia soborowe, które odbyły się po zatwierdzeniu Soboru przez Grzegorza XII. Poprzednie posiedzenia pod przewodnictwem Zygmunta Luksemburskiego i antypapieża Jana XXIII nie są uznawane przez Kościół.

Sobór w Ferrarze – został zwołany przez papieża Eugeniusza IV. Bezpośrednią przyczyną zwołania soboru był sprzeciw Eugeniusza IV wobec ogłoszonej przez sobór w Bazylei wyższości soboru nad papieżem. Eugeniusz ogłosił bazylejski sobór nieważnym i 8 sierpnia 1438 roku nowy sobór rozpoczął obrady.

Rok Wiary – w Kościele katolickim okres rozpoczynający się 11 października 2012 roku, w pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II, a kończący w Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, 24 listopada 2013 roku. W dzień rozpoczęcia mija także 20 lat od opublikowania przez błogosławionego Jana Pawła II Katechizmu Kościoła Katolickiego i obradować będzie Synod Biskupów nad kwestią nowej ewangelizacji.

Konklawe 19-21 czerwca 1963 – konklawe, które odbywało się w trakcie przerwy w obradach Soboru Watykańskiego II, zwołanego przez papieża Jana XXIII, i wybrało na jego następcę Giovanni Battistę Montiniego jako Pawła VI.

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

Sobór Chalcedoński – czwarty sobór powszechny biskupów chrześcijańskich, który odbywał się w dniach 8-31 października 451 roku w kościele św. Eufemii w Chalkedonie (mieście zwanym obecnie Kadi-Koy, położonym w Turcji). Został zwołany przez cesarza Marcjana i zatwierdzony przez papieża Leona I Wielkiego listem do tegoż cesarza.

Sobór chalcedoński – czwarty sobór powszechny biskupów chrześcijańskich, który odbywał się w dniach 8-31 października 451 roku w kościele św. Eufemii w Chalkedonie (mieście zwanym obecnie Kadi-Koy, położonym w Turcji). Został zwołany przez cesarza Marcjana i zatwierdzony przez papieża Leona I Wielkiego listem do tegoż cesarza.

Sobór Florencki – sobór powszechny Kościoła katolickiego. Zwołany przez papieża Eugeniusza IV. Obradowano od 16 stycznia 1439 r. do 1443 r. Podczas sesji 6 lipca 1439 r. odczytano bullę (po łacinie i po grecku) Laetentur coeli, ogłaszającą unię Kościołów rzymskokatolickiego i bizantyjskiego. W 1439 r. zawarto unię również z Kościołem ormiańskim. Od 14 października 1443 r. sobór obradował w Rzymie.

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. Msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja