System prawa

System prawa (system prawny) – termin wieloznaczny z zakresu teorii prawa, oznaczający pewien uporządkowany układ powiązanych ze sobą elementów (najczęściej norm prawnych). Można mówić o systemie prawnym poszczególnych państw, systemie określonej gałęzi prawa czy systemie źródeł prawa.

Część ogólna prawa cywilnego – dział prawa cywilnego, regulujący zagadnienia wspólne dla całego prawa cywilnego. Zawiera m. in. regulacje prawa osobowego oraz przepisy o czynnościach prawnych. W polskim systemie prawnym jest unormowana w całości przez Kodeks cywilny z 1964 r.

System prawny Stanów Zjednoczonych - w Stanach Zjednoczonych obowiązuje system prawa typu common law, wywodzący się bezpośrednio z prawa angielskiego. Z uwagi na federacyjny charakter państwa, system prawny ma charakter dwustopniowy, w którym stanowe systemy prawne współistnieją z ogólnokrajowym systemem prawa (pluralizm prawa).

System prawny Francji – system prawa należący do typu kontynentalnego obowiązujący we Francji. Jest to system prawa stanowionego z wyraźnym zakazem stosowania precedensów.

Policentryczny system prawa – system prawa, który w przeciwieństwie do systemów prawa stanowionego przez legislaturę państwa, zakłada współistnienie niezależnych i konkurujących ze sobą systemów prawnych. Podstawą obowiązywania w sporze danego systemu prawnego jest porozumienie stron lub decyzja sądu.

System prawny Republiki Południowej Afryki – w Republice Południowej Afryki obowiązuje mieszany system prawny, łączący tradycje systemu kontynentalnego (przede wszystkim prawa holenderskiego), common law (prawa Wielkiej Brytanii), oraz lokalnego afrykańskiego prawa zwyczajowego.

System prawny Grecji – system prawa należący do typu kontynentalnego obowiązujący w Grecji. Na jego kształt duży wpływ miały prawo niemieckie i francuskie.

Normatywizm - kierunek w filozofii prawa, będący kontynuacją pozytywizmu prawniczego. W prawie miała być hierarchia, system norm prawa czyli pozytywność prawa.

Kodyfikacja - termin prawniczy, oznaczający proces jednorazowego połączenia dużego zespołu przepisów prawnych w jednolity, usystematyzowany zbiór, z którego można interpretować podstawowe normy danej gałęzi prawa. Zadaniem kodyfikacji jest uporządkowanie wszystkich norm tworzących daną gałąź prawa.

Małżeński ustrój majątkowy – określony przepisami prawa system stosunków prawnych istniejących pomiędzy małżonkami, regulujący stosunki majątkowe pomiędzy nimi oraz innymi podmiotami prawa.

Zasada osobowości prawa – zasada prawa, według której podlega się danemu systemowi prawa ze względu na tożsamość, charakterystyczna dla społeczności pierwotnych. Jest przeciwieństwem zasady terytorialności prawa.

Wykładnia porównawcza - metoda wykładni prawa (zwana też komparatystyczną), polegająca na ustalaniu znaczenia norm prawnych, które zostały zawarte w określonych przepisach poprzez porównanie ich z podobnymi uregulowaniami prawnymi. W wyniku analizy porównawczej można przyjąć wnioski dotyczące znaczenia interpretowanych norm. W metodzie tej można dokonywać czynności komparatystycznych na dwa sposoby. Po pierwsze poprzez porównanie przepisów obowiązujących w danym czasie w różnych systemach prawnych lub też porównaniu przepisów obowiązujących z wcześniejszymi, których moc już wygasła (wtedy jest to wykładnia historyczna).

Prawo międzynarodowe prywatne - zespół norm, których zadaniem jest wskazanie systemu prawnego (własnego lub obcego państwa) właściwego dla dokonania oceny prawnej konkretnej sytuacji z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i prawa pracy. Normy prawa prywatnego międzynarodowego rozstrzygają konflikty na tle powiązań stanu faktycznego z systemami prawnymi różnych państw - stąd ich nazwa - normy kolizyjne.

Stosowanie prawa - określenie przez upoważniony organ państwowy konsekwencji prawnych pewnego stanu faktycznego. Wynikiem stosowania prawa jest sformułowanie konkretnych i indywidualnych norm , opartych na generalnych i abstrakcyjnych normach systemu prawnego.

Porządek prawny – wyznaczony przez obowiązujące normy prawne (system prawa) układ organów i instytucji oraz procedur dotyczących rozstrzygania określonych spraw wpływający na zachowania podmiotów prawa względem siebie. Cechuje go wysoki stopień sformalizowania, wynikający z dużej złożoności i szczegółowości regulacji dotyczących budowy struktur organizacyjnych państwa oraz praw i obowiązków podmiotów prawa.

Bartosz Rakoczy (ur. 1973) – polski prawnik, specjalista prawa ochrony środowiska, prawa wyznaniowego i prawa kanonicznego. Doktor habilitowany nauk prawnych, Kierownik Katedry Prawa Ochrony Środowiska Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, profesor w Katedrze Prawa Gospodarczego Publicznego i Ochrony Środowiska na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Gdańskim, radca prawny. Członek Polskiego Towarzystwo Prawa Wyznaniowego oraz kolegium redakcyjnego czasopisma Przegląd Prawa Wyznaniowego.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja