Wymowa tradycyjna
łaciny jest tak nazywana, gdyż jest to wymowa przekazana przez tradycję nauczania łaciny z pokolenia na pokolenie, od czasów schyłku Cesarstwa Rzymskiego. Wymowa ta w przeciągu wieków ulegała tym samym procesom fonetycznym, jakie zachodziły w językach poszczególnych krajów, gdzie łaciny uczono. Dlatego zasady wymowy tradycyjnej różnią się - niekiedy drastycznie - w różnych krajach.
Ortofonia (z
gr. orthós → poprawny, phōné → dźwięk) – proces uczenia oraz nauka o poprawnej
wymowie i brzmieniu wyrazów oraz ich połączeń. Ustala ona zasady prawidłowej wymowy danego języka.
Transfer językowy (znany także jako interferencja L1, interferencja językowa, interferencja międzyjęzykowa lub interferencja) to wpływ pierwszego języka na produkcję lub odbiór języka drugiego (L2). Transfer dotyczy różnych aspektów języka, takich jak
gramatyka,
słownictwo,
wymowa,
pisownia, znaczenie (
semantyka), itd. Transfer językowy jest najczęściej omawiany w kontekście metodyki nauczania
języka angielskiego, ale wystąpić może w każdej sytuacji, kiedy uczący się języka drugiego nie posiada kompetencji użytkownika rodzimego w tym języku.
Wymowa beznosówkowa - gwarowa wymowa w
języku polskim, w której
samogłoskę nosową zastępuje odpowiadająca jej ustna. Na przykład "wziety" lub "przysiega". Wymowy beznosówkowej nie wyzbył się na przykład
Jan Kochanowski, który używał jej często w swoich utworach.
Bon ( bön
język tybetański: བོན་
wylie: bon, wymowa: pʰø̃̀(n) ) –
starożytna tybetańska tradycja religijna, istniejąca przed
buddyzmem tybetańskim, po prześladowaniach ze strony buddystów trwających wiele wieków, współcześnie z nim koegzystująca.
Wymowa samogłosek nosowych – w języku polskim, jako w jednym z dwóch języków słowiańskich, nie uległy
denazalizacji samogłoski nosowe [ą] – nosowe [o]; [ę] – nosowe [e]. W języku polskim, w śródgłosie ich wymowa determinowana jest sąsiedztwem głoski następującej.
Izrael posiada sześć administracyjnych dystryktów, nazywanych w (
języku hebrajskim: mehozot (מחוזות; wymowa: mahoz) i piętnaście poddystryktów nazywanych: nafot (נפות; wymowa: nafa).
Alfabet duński od 1948 roku jest identyczny z alfabetem norweskim stąd oba często nazywane są alfabetem duńsko-norweskim. Oparte są na
alfabecie łacińskim i służą do zapisu
języka duńskiego oraz
norweskiego, niemniej te same litery w różnych językach mogą mieć nieco inną wymowę. Od standardowego alfabetu łacińskiego różnią się trzema literami: æ, ø oraz å, które w tej właśnie kolejności występują na końcu alfabetu.
Citroën DS (
wymowa: [
sitroẹn de-es]) – model
samochodu osobowego klasy wyższej-średniej, produkowanego przez firmę
Citroën, we
Francji, w latach
1955-
1975.
Klecha - pogardliwe określenie duchownego, a pierwotnie sługa kościelny, nauczyciel, organista, kantor, dzwonnik, grabarz. Nazwa jest zgrubieniem
łac. clericus (kapłan), bowiem służba kościelna w średniowieczu składała się głównie z niedoszłych księży, którzy z różnych przyczyn nie zdobyli święceń, ale znali trochę łaciny, przydatnej w pracy w parafii.
XAML (
ang. eXtensible Application Markup Language,
wym. "zammel") jest językiem opisu
interfejsu użytkownika wykorzystywanym m.in. w technologii
Windows Presentation Foundation (w skrócie WPF), która jest elementem platformy
.NET Framework począwszy od wersji 3.0.
Konfabulacja, wspomnienie rzekome – pochodzący z
łaciny termin oznaczający opowiadanie o wydarzeniach, które mówiący zmyślił, często zapełniając tym sposobem lukę w swojej pamięci.
Koartykulacja to
wymawianie (
artykulacja)
głosek w ciągu
fonicznym; występowanie w artykulacji jakiejś głoski ruchów lub układów narządów mowy właściwych głosce lub głoskom sąsiednim.
XAML (
ang. eXtensible Application Markup Language,
wym. "zammel"[
potrzebne źródło]) jest językiem opisu
interfejsu użytkownika wykorzystywanym m.in. w technologii
Windows Presentation Foundation (w skrócie WPF), która jest elementem platformy
.NET Framework począwszy od wersji 3.0.
Rezső Seress
wymowa:
ˈrɛʒøː ˈʃɛrɛʃ; (właściwie Rudi Spitzer) (ur.
3 listopada 1889 w
Budapeszcie, zm.
11 stycznia 1968 w Budapeszcie) –
węgierski kompozytor muzyki rozrywkowej i pianista
żydowskiego pochodzenia.
Franciszek Liszt (
wymowa:
List ); ur.
22 października 1811, zm.
31 lipca 1886) – kompozytor i pianista
węgierski epoki
romantyzmu. Stworzył nowy gatunek muzyczny:
poemat symfoniczny.