Trajan

Marek Ulpiusz Trajan (ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Marek Ulpiusz Trajan (Marcus Ulpius Traianus, Imperator Caesar Nerva Traianus Augustus; ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Marcus Ulpius Traianus - ojciec cesarza Trajana. Do rodu Ulpii wszedł drogą adopcji. Za rządów Wespazjana brał udział w wojnie żydowskiej z Judeą. W roku 76 był namiestnikiem Syrii i prowadził wojnę z Partami.

Ulpia Marciana, Marciana - córka prokonsula Marcusa Ulpiusa Trajanusa i jego żony - Marcii, siostra cesarza Trajana. Matka Matidii, babka Vibii Sabiny - żony cesarza Hadriana.

Filip I Arab (ur. 204, zm. 249) Marcus Iulius Philippus, cesarz rzymski od 244 do 249. Urodzony w miejscowości Szahbaa w Syrii, prawdopodobnie wywodził się z rodu al-Azd. Panował jako Imperator Caesar Marcus Iulius Philippus Augustus. Jako dowódca gwardii Gordiana III oskarżany był przez późniejszych historyków o zamordowanie poprzednika. Brak jednak źródeł, które fakt ten by potwierdzały. Po śmierci Gordiana nie był w stanie walczyć dalej z Persami i zawarł kompromisowy pokój z królem królów Szapurem I, na mocy którego Cesarstwo utrzymało Górną Mezopotamię, ale zrzekło się Wielkiej Armenii. W 247 roku dopuścił do współrządów swego syna, Filipa II (Marcus Iulius Severus Philippus Caesar). Za czasów jego panowania, w 248 roku, odbyły się wielkie uroczystości z okazji tysiąclecia państwa rzymskiego (752 p.n.e. - 248 n.e.).

Korneliusz Palma ur. ? - zm. 117 n.e.(Aulus Cornelius Palma Frontonianus) - wódz i polityk rzymski z okresu panowania cesarza Trajana, konsul w roku 99 i 109. Cieszył się dużym zaufaniem i przyjaźnią Trajana. Przeciwnik polityczny i osobisty wróg przyszłego cesarza Hadriana. Na przełomie 106 i 107 r n.e. jako namiestnik Syrii (104/5-108) zdobył i zorganizował prownicję Arabię. W 117 roku został oskarżony o udział w spisku przeciwko cesarzowi Hadrianowi i skazany na śmierć.

Marek Anniusz Florian, Marcus Annius Florianus (ur. po 200 r. - zm. 276) - był prawdopodobnie bratem przyrodnim poprzedniego cesarza Tacyta. Wybrany przez senat imperatorem w 276 r. Rządził jako Imperator Caesar Marcus Annius Florianus Augustus. Po 88 dniach panowania (od lipca do września) zginął lub popełnił samobójstwo, próbując przeciwstawić się swemu rywalowi, wodzowi legionów wschodnich - Markowi Aureliuszowi Probusowi.

Marek Anniusz Florian, Marcus Annius Florianus (ur. po 200 r. na terenie Italii – zm. latem 276 w Tarsie w Cylicji) – był prawdopodobnie bratem przyrodnim poprzedniego cesarza Tacyta. Wybrany przez senat imperatorem w 276 r. Rządził jako Imperator Caesar Marcus Annius Florianus Augustus. Po 88 dniach panowania (od lipca do września) zginął lub popełnił samobójstwo, próbując przeciwstawić się swemu rywalowi, wodzowi legionów wschodnich – Markowi Aureliuszowi Probusowi.

Marek Anniusz Florian, Marcus Annius Florianus (ur. po 200 r. na terenie Italii - zm. latem 276 w Tarsie w Cylicji) - był prawdopodobnie bratem przyrodnim poprzedniego cesarza Tacyta. Wybrany przez senat imperatorem w 276 r. Rządził jako Imperator Caesar Marcus Annius Florianus Augustus. Po 88 dniach panowania (od lipca do września) zginął lub popełnił samobójstwo, próbując przeciwstawić się swemu rywalowi, wodzowi legionów wschodnich - Markowi Aureliuszowi Probusowi.

Konstancjusz I Chlorus (ur. 31 marca 250, zm. 25 lipca 306), Gaius Flavius Constantius, od 1 maja 305 Imperator Caesar Gaius Flavius Valerius Constantius Augustus, z przydomkiem "Chlorus" pojawia się w źródłach dopiero od VI w. Po śmierci deifikowany. Cesarz rzymski z tytułem cezara od 293, a augusta 305 do 306 roku. Urodził się w biednej rodzinie w Ilirii, karierę zrobił służąc w wojsku. Późniejsi autorzy dorobili mu genealogię od cesarza Klaudiusza II Gockiego (268-270). 1 marca 293 roku został adoptowany przez cesarza Maksymiana i otrzymał tytuł cezara. Do historii przeszedł jako ojciec cesarza Konstantyna I Wielkiego.

Konstancjusz I Chlorus (ur. 31 marca 250, zm. 25 lipca 306), Gaius Flavius Constantius, od 1 maja 305 Imperator Caesar Gaius Flavius Valerius Constantius Augustus, z przydomkiem "Chlorus" pojawia się w źródłach dopiero od VI w. Po śmierci deifikowany. Cesarz rzymski z tytułem cezara od 293, a augusta 305 do 306 roku. Urodził się w biednej rodzinie w Ilirii, karierę zrobił służąc w wojsku. Późniejsi autorzy dorobili mu genealogię od cesarza Klaudiusza II Gockiego (268-270). 1 marca 293 roku został adoptowany przez cesarza Maksymiana i otrzymał tytuł cezara. Do historii przeszedł jako ojciec cesarza Konstantyna I Wielkiego.

Konstancjusz I Chlorus (ur. 31 marca 250, zm. 25 lipca 306), Gaius Flavius Constantius, od 1 maja 305 Imperator Caesar Gaius Flavius Valerius Constantius Augustus, z przydomkiem "Chlorus" pojawia się w źródłach dopiero od VI w. Po śmierci deifikowany. cesarz rzymski z tytułem cezara od 293, a augusta 305 do 306 roku. Urodził się w biednej rodzinie w Ilirii, karierę zrobił służąc w wojsku. Późniejsi autorzy dorobili mu genealogię od cesarza Klaudiusza II Gockiego (268-270). 1 marca 293 roku został adoptowany przez cesarza Maksymiana i otrzymał tytuł cezara. Do historii przeszedł jako ojciec cesarza Konstantyna I Wielkiego.

Dwudziesty trzeci król Korei z dynastii Joseon. Był drugim synem króla Jeongjo i jego konkubiny. Gdy w 1800 roku zmarł jego ojciec Sunjo objął tron. W 1802 poślubił Sunwon, która stała się królową Korei. Ponieważ w chwili objęcia rządów miał 10 lat władzę w jego imieniu początkowo sprawowała jego babka królowa Jeongsun.

Maksymin II Daja, Gaius Galerius Valerius Maximinus (ur. 20 listopada 270, zm. 313) – syn siostry Galeriusza. Dzięki wujowi szybko awansował w armii, a w 305 został przez niego adoptowany. Tytuł cezara otrzymał w 305 (zarządzał Syrią i Egiptem). Po mianowaniu Licyniusza w 308 domagał się tytułu Augusta, który otrzymał. Po śmierci Galeriusza w 311 roku przejął dowództwo nad prowincjami w Azji. Konflikt z Licyniuszem i Konstantynem doprowadził do buntu (wraz z Maksencjuszem w Italii). Ostatecznie zerwał z Licyniuszem w 313. Pokonany 30 kwietnia uciekł do Nikomedii, zmarł w Tarsie w sierpniu tego samego roku (być może został otruty).

Tacyt, Marcus Claudius Tacitus (200 - 276 r. n.e.) - cesarz rzymski panujący od 275 do 276 roku n.e. Pochodził z miasteczka Interamna w środkowej Italii. Został wybrany przez senat po sześciu miesiącach nalegań o powołanie nowego władcy ze strony wojsk iliryjskich, które nie chciały uznać władzy żadnego z zabójców Aureliana. Wybór 75-letniego senatora prawdopodobnie z góry uznawany był za tymczasowy, na co wskazuje podeszły wiek elekta. Panował jako Imperator Caesar Marcus Claudius Tacitus Augustus. Choć rządził asekurancko i nie cofnął żadnej z reform poprzedników, nie miał autorytetu wśród żołnierzy, przez co wkrótce zginął zamordowany. Był konsulem na rok 275 lub 276 (wspólnie z Probusem).

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) (zm. 39 n.e.) – syn (adoptowany?) Marka Emiliusza Lepidusa (konsula w 6 n.e.), wnuk Paulusa Emiliusza Lepidusa, (cenzora w 22 p.n.e.), brat Emilii Lepidy - żony Druzusa III.

Othon (28 kwietnia 32 n.e. - 16 kwietnia 69 n.e.) Marek Salwiusz Oton, Marcus Salvius Otho, Imperator Marcus Otho Caesar Augustus, urodzony 28 kwietnia 32 roku w Ferentium - pochodził ze znanej etruskiej rodziny. Przyjaciel cesarza Nerona. Przyjaźń skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną Nerona.

Kwintus Cecyliusz Metellus Pius Kornelian Scypion Nazyka (Quintus Caecilius Metellus Pius Cornelianus Scipio Nasica) (ok. 95 p.n.e. - 46 p.n.e.) - rzymski wódz i polityk. Syn Publiusza Korneliusza Scypiona Nazyki, pretora w 93 p.n.e., i Licynii. Adoptowany w 63 p.n.e. do rodu Cecyliuszy testamentem przez Kwintusa Cecyliusza Metellusa Piusa, konsula w 80 p.n.e. Zajął miejsce przybranego ojca w kolegium pontyfików. W 59 p.n.e. był trybunem ludowym, edylem w 57 p.n.e., zorganizował wówczas igrzyska gladiatorskie dla uczczenia przybranego ojca, pretorem w 55 p.n.e.; interrexem w 53 p.n.e. Starając się o konsulat na 52 p.n.e. aktywnie uczestniczył w organizowaniu ulicznych zamieszek. Senat wyznaczył Pompejusza konsulem bez kolegi (sine collega) dla uspokojenia nastrojów. Pompejusz, poślubiwszy córkę Metellusa Scypiona, mianował tego ostatniego swoim kolegą w konsulacie na pozostałą część roku. Jako konsul doprowadził do uchwalenia prawa przywracającego cenzorom władzę ograniczoną prawami Klodiusza. Zacięty przeciwnik Cezara, wielokrotnie podnosił w senacie sprawę przekraczania uprawnień przez Cezara w Galii. Stronnik Pompejusza w wojnie domowej. Jako prokonsul w 49 p.n.e. organizował wojska i flotę dla Pompejusza w prowincjach Syrii i Azji. Obwołany imperatorem. W 48 p.n.e. przyprowadził swoją armię do Grecji i połączył się z Pompejuszem. W bitwie pod Farsalos dowodził centrum. Po klęsce zbiegł do Afryki i objął naczelne dowództwo nad pompejańczykami. W 46 p.n.e. poniósł klęskę w bitwie pod Tapsus, próbował uciekać morzem lecz atakowany przez flotę Cezara popełnił samobójstwo.

Othon (28 kwietnia 32 n.e. - 16 kwietnia 69 n.e.), Marek Salwiusz Oton, Marcus Salvius Otho, Imperator Marcus Otho Caesar Augustus, urodzony 28 kwietnia 32 roku w Ferentium - pochodził ze znanej etruskiej rodziny. Przyjaciel cesarza Nerona. Przyjaźń skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną Nerona.

Walerian, łac. Publius Licinius Valerianus, Imperator Caesar Publius Licinius Valerianus Augustus (ur. ok. 193/200, zm. po 262) - cesarz rzymski w latach 253-260, zwany też Walerianem Starszym. Pochodził z senatorskiego rodu z Etrurii. W roku 230 został konsulem Aleksandra Sewera. W 238 roku stanął po stronie Gordiana podczas rebelii przeciwko Maksyminowi Trakowi i został wpływowym senatorem. Cesarz Decjusz powierzył Walerianowi zarządzanie imperium, podczas cesarskich kampanii wojennych nad Dunajem. W czasie jednej z kampanii Decjusza przeciw Gotom, Walerian stłumił antycesarską rebelię Juliusza Walensa Licjanusza. Podczas rebelii Emiliana przeciwko Trebonianowi Gallusowi opowiedział się za prawowitym cesarzem, któremu szedł na pomoc. Na wieść o zamachu na Treboniana w sierpniu 253 wrócił do nadreńskiej Recji. W 253 roku legioniści obwołali 58-letniego Waleriana cesarzem. Do starcia Waleriana z Emilianem nie doszło, ponieważ ten drugi zginął z rąk swoich żołnierzy, którzy przeszli na stronę Waleriana. Pod koniec 253 roku senat potwierdził wybór Waleriana na imperatora. Walerian wyznaczył swojego syna Galiena na współcesarza odpowiadającego za zachodnią część imperium. W 257 i 258 r. Walerian rozpoczął prześladowania chrześcijan, których działalność uważał za zbrodniczą i występną wobec rzymskiej religii. Walerian i Galien prowadzili liczne wojny z Frankami, Gotami, Alamanami i Persami.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja