Linki:
Łacina,
404 p.n.e.,
411 p.n.e.,
424 p.n.e.,
Amfipolis,
Ateny,
Cesarstwo Bizantyńskie,
Cesarstwo rzymskie,
Etnografia,
Florencja,
Geografia,
Grecja,
Greka,
Herodot,
Historiografia,
Historyk,
Konstantynopol,
Lizander,
Pireus,
Starożytność,
Strateg (Grecja),
Tazos,
Tracja,
Turcy,
Wenecja,
Wojna peloponeska (utwór),
Wojny peloponeskie,
XV wiek,
Tukidydes z Aten (
gr. Θουκυδίδης ὁ Ἀθηναῖος Thukydides ho Athenaios; ur. między 471 p.n.e. a 460 p.n.e., zm. między 404 p.n.e. a 393 p.n.e.) –
grecki historyk.
Apollodoros z Aten (
gr. Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος, Apollodoros ho Athenaios, ur. około 180 p.n.e., zm. około 109 p.n.e.) –
filolog,
geograf i
kronikarz grecki.
Leros (
gr Λέρος,
wł Lèro) to
grecka wyspa i jednostka administracyjna
Dodekanezu na
Morzu Egejskim. Jest położona 317 km od
ateńskiego portu
Pireus, skąd można dotrzeć
promem (w ciągu 11 godzin) lub samolotem (45 minut z Aten). W starożytności
Tukidydes podkreślał znaczenie zatok i portu Leros dla Aten w czasie
wojen peloponeskich w latach 459-404 pne.
Apollodoros z Aten (
gr. Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος, Apollodoros ho Athenaios, ur. około 180 p.n.e., zm. około 109 p.n.e.) –
filolog,
geograf i
kronikarz grecki.
Polibiusz, Polybios z Megalopolis (ur. ok.
200, zm. ok.
118 p.n.e.) -
grecki historyk i kronikarz
imperium rzymskiego. Ze względu na dbałość o prawdę i krytycyzm wobec źródeł jest uważany za wybitnego przedstawiciela historiografii greckiej obok
Tukidydesa. Z jego dzieł korzystali między innymi:
Liwiusz,
Pliniusz Starszy,
Plutarch czy
Appian.
Język grecki klasyczny, inaczej greka klasyczna - stadium rozwojowe
języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.)
starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach
Półwyspu Bałkańskiego i
Azji Mniejszej oraz na
Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na
filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali
Tukidydes,
Arystofanes,
Platon, mówcy ateńscy.
Polibiusz, Polybios z Megalopolis (ur. ok.
200, zm. ok.
118 p.n.e.) -
grecki historyk i kronikarz
imperium rzymskiego. Ze względu na dbałość o prawdę i krytycyzm wobec źródeł jest uważany za wybitnego przedstawiciela historiografii greckiej obok
Tukidydesa. Z jego dzieł korzystali między innymi:
Liwiusz,
Pliniusz Starszy,
Plutarch czy
Appian.
Ariaramnes I lub Ariamnes II (
gr. Ἀριαράμνης, Ariarámnēs; Ἀριάμνης, Ariámnēs) –
satrapa Kapadocji pod zwierzchnictwem
perskim w latach
362-
350 p.n.e. Syn
Datamesa II, satrapy
Kapadocji. Historyk grecki
Diodor Sycylijski w dziele pt. Biblioteka podał, że jego panowanie trwało pięćdziesiąt lat oraz że zmarł bez żadnego czynu godnego pamięci (ks. XXXI, 3). Posiadał dwóch synów:
Ariaratesa i Orofernesa. Po jego śmierci władzę w
Kapadocji objął najstarszy syn
Ariarates I.
Język grecki klasyczny, inaczej greka klasyczna - stadium rozwojowe
języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.)
starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach
Półwyspu Bałkańskiego i
Azji Mniejszej oraz na
Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na
filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali
Tukidydes,
Arystofanes,
Platon, mówcy ateńscy.
Alkamenes (
gr. Ἀλκαμένης) –
grecki rzeźbiarz z V w. p.n.e., pochodzący z
Aten lub
Lemnos, uczeń
Fidiasza, działał m.in. w Atenach,
Olimpii i
Sparcie.
Deksippos (
gr. Δέξιππος,
łac. Publius Herennius Dexippus, ok. 210 - 273) - mówca i historyk
grecki z
Aten. Reprezentował starą
arystokrację ateńską. Syn Ptolemeusza, z rodu Keryków eleuzyjskich. Sprawował godność kapłana, pełnił także wysokie stanowiska urzędnicze. Brał udział w obronie Aten przed najazdem
Herulów w 267 roku, gdzie odegrał znaczną rolę w wyzwoleniu zajętego miasta.
Aleksy Apokauk (
grecki:Ἀλέξιος Ἀπόκαυκος) był bizantyjskim politykiem i wysoko postawionym wojskowym (
megas doux). Nieznana jest data jego narodzin, zmarł w 1345 roku. Jego życie i kariera przypada na
XIV wiek. Mimo że swoją pozycję w wojsku i na dworze zawdzięczał
Janowi VI Kantakuzenowi to razem z patriarchą Janem XIV Kalekasem był jednym z liderów stronnictwa popierającego
Jana V w bizantyjskiej wojnie domowej, toczącej się między 1341 a 1347 rokiem.
Antystenes z Aten (
gr. Ἀντισθένης Ἀθηναῖος Antisthenes Athenaios, ok.
444/
436 – ok.
365 p.n.e.) – filozof grecki, twórca
cynizmu. Jego najbardziej znanym uczniem był
Diogenes z Synopy.
Aleksander VI Arridajos (
gr.: Ἀλέξανδρος Ἀρριδαῖος, Aléksandros Arridaĩos) (ur. ok.
301, zm. po
277 p.n.e.) – król
Macedonii w r.
277 p.n.e. Syn króla Tracji i Macedonii
Lizymacha i
Amastris, władczyni
Heraklei Pontyjskiej.
Gorgiasz z Leontinoi (
gr. Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Gorgias ho Leontinos, ur. ok.
480, zm. ok.
385 p.n.e.) – grecki
filozof,
retor, teoretyk wymowy należący do 10 najwybitniejszych mówców w Starożytnej Grecji, prekursor teorii sztuki, jeden z czołowych
sofistów. Pochodził z
Leontinoj na
Sycylii. Był uczniem
Empedoklesa i nauczycielem
Tukidydesa. W 427 p.n.e. przybył do
Aten, by w imieniu ojczystej polis prosić o pomoc przeciw Syrakuzom. Zawarł tam wiele znajomości z ludźmi bogatymi i wpływowymi. Sam też wpływał na sprawy bieżące przez swoją siłę wymowy. Dyskurs był dla niego jedynie środkiem służącym do wpływania na ludzi i ich namiętności, pozwalający osiągnąć zamierzony cel (co w późniejszych czasach nazwane zostało
erystyką).
Appian z Aleksandrii (ur. ok.
95 - zm. ok.
165 r.;
łac. Appianus Alexandrinus,
gr. Ἀππιανὸς ὁ Ἀλεξανδρεύς Appianos ho Aleksandreus), historyk rzymski żyjący w
II w. Z pochodzenia Grek, urodzony w egipskiej
Aleksandrii.
Aleksander I Epirota lub Aleksander z Molossji (
gr: Ἀλέξανδρος τῆς Ηπείρου, Aleksandros tēs Epeίrou; Ἀλέξανδρος ὁ Μολοσσός, Aleksandros ho Molossόs) (ur. ok.
372, zm.
330 p.n.e. w
italskiej Pandozji) – król
Epiru z dynastii
Ajakidów od
342 p.n.e. do swej śmierci. Syn
Neoptolemosa I, króla
epirockich Molossów.
Hieronymus II (
gr. Ιερώνυμος B´; ur.
30 marca 1938 w w Oinofyta w
Beocji) -
grecki duchowny
prawosławny,
arcybiskup Aten, zwierzchnik
Greckiego Kościoła Prawosławnego.