Tyr - miasto

Linki:

Święty Szczepan, 197 p.n.e., 286 p.n.e., 332 p.n.e., 532 p.n.e., 551 p.n.e., 555 p.n.e., 556 p.n.e., 562 p.n.e., 563 p.n.e., 564 p.n.e., 573 p.n.e., 586 p.n.e., 591 p.n.e., 640 p.n.e., 64 p.n.e., 680 p.n.e., 694 p.n.e., 729 p.n.e., 730 p.n.e., 739 p.n.e., 740 p.n.e., 750 p.n.e., 774 p.n.e., 820 p.n.e., 821 p.n.e., 829 p.n.e., 830 p.n.e., 855 p.n.e., 856 p.n.e., 887 p.n.e., 910 p.n.e., 918 p.n.e., 919 p.n.e., 935 p.n.e., 936 p.n.e., 969 p.n.e., Afryka, Aleksander Macedoński, Andżar, Arabowie, Asyria, Baal, Baalbek, Babilonia, Byblos, Fenicja, Fenicjanie, Grecja, Greka, Grobla, Herodot, Hipodrom, Hiram I, Hiszpania, IX wiek p.n.e., I wyprawa krzyżowa, Imperium osmańskie, Ithobaal I, Język akadyjski, Język arabski, Język fenicki, Język hebrajski, Kadyks, Kartagina, Korsyka, Królestwo Jerozolimskie, Las Bożych Cedrów, Liban, Lista światowego dziedzictwa UNESCO, Mamelucy, Morze Śródziemne, Morze Egejskie, Nabuchodonozor II, Nekropolia, Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Azji, Oblężenie Tyru (586-573 p.n.e.), Paweł z Tarsu, Port morski, Ptolemeusze, Słupy Heraklesa, Sajda, Salmanasar III, Seleucydzi, Starożytna Macedonia, Starożytny Rzym, Sur (Liban), Sycylia, Sydon, Tartessos, Termy, UNESCO, Wyprawy krzyżowe, XVI wiek, XV wiek p.n.e., XXVII wiek p.n.e., X wiek p.n.e.,

Tyr (obecny Sur) to miasto w południowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Jego nazwa znaczy "skała". W języku fenickim Ṣur, w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος Týros, po arabsku صور (as)-Ṣūr.

Dystrykt Tyr (arab.: قضاء صور, Kaza Sur) − jednostka administracyjna w Południowym Libanie, zamieszkiwana przede wszystkim przez szyitów (ponad 90%).

Szakka (arab: شكا ) – przemysłowe miasto w północnym Libanie, w dystrykcie Al-Batrun, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego, 65 km od Bejrutu. W lipcu 1976 roku miejscowość została zajęta przez Palestyńczyków i ich sojuszników, którzy dokonali masakry miejscowych chrześcijan. Dopiero wsparcie lokalnej samoobrony przez prawicowe milicje, sprowadzone z innych części kraju, umożliwiło wyparcie napastników i uratowanie miasta przed całkowitym zniszczeniem.

Byblos (arab. جبيل = Dżubajl, dialekt libański: Dżbejl, fen. Gebal, asyr. Gubla) – miasto w środkowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego, centrum administracyjne dystryktu Dżubajl. Liczy około 21 tys. mieszkańców (2006), głównie maronitów, istnieje też mniejszość szyicka. Miejsce to stale zamieszkane od czasów neolitycznych jest przez tysiąclecia ściśle związane z legendami i historią obszaru śródziemnomorskiego. Byblos jest też bezpośrednio związane z powstaniem i upowszechnieniem alfabetu fenickiego, prekursora naszego współczesnego alfabetu.
Od III tysiąclecia p.n.e. było wielkim fenickim ośrodkiem handlowym, stąd prowadzony był handel cedrem i wapieniami ze Starożytnym Egiptem skąd sprowadzano w zamian m.in. papirus. Greckie słowo - byblos - oznaczało papirus i stąd nazwa nadana miastu prawdopodobnie przez greckich handlarzy, którzy ściągali do Byblos po ten surowiec. Z czasem znaczenie miasta zaczęło maleć na rzecz oddalonych o 30 km na południe Bejrutu i o 40 km na północ Tripoli.

Szlak bursztynowy – określenie powiązań handlowych pomiędzy europejskimi krajami basenu Morza Śródziemnego a ziemiami leżącymi na południowym wybrzeżu Bałtyku. W znaczeniu węższym jest to przebieg tras zorganizowanych wypraw po bursztyn, nasilonych od I wieku n.e.

Türkler – miasto w Turcji w prowincji Antalya, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Miasto położone jest około 15 km na zachód od Alanyi, liczy około 25 tysięcy mieszkańców.

Cezarea Nadmorska (łac. Caesarea Maritima) – ruiny starożytnego miasta, położone w pobliżu współczesnej izraelskiej wioski Cezarei na wybrzeżu Morza Śródziemnego.

Sosna pinia (Pinus pinea L.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Pinia występuje na północnym wybrzeżu Morza Śródziemnego, od Hiszpanii po Cypr oraz na południowym wybrzeżu Morza Czarnego.

Benicarló – miasto na północy prowincji Castellón we wschodniej Hiszpanii, we wspólnocie autonomicznej Walencja. Miasto położone jest na na wybrzeżu Morza Śródziemnego pomiędzy miejscowościami Vinarós i Peñíscola. W 2005 roku liczyło 25 244 mieszkańców.

Sosna pinia (Pinus pinea L.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Pinia występuje na północnym wybrzeżu Morza Śródziemnego, od Hiszpanii po Cypr oraz na południowym wybrzeżu Morza Czarnego.

Le Toron – średniowieczny zamek położony w Tibninie, w południowym Libanie. Twierdza stoi na wzgórzu w centrum miasta, a jego nazwa pochodzi od starofracuskiego określenia oznaczającego "wysokie miejsce"

Konie Apokalipsy (900 m n.p.m.) – grupa granitowych skałek w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich (Rudawy Janowickie). Skałki położone są w południowo-środkowej części Rudaw Janowickich, na północ od Przełęczy pod Bobrzakiem, około 3,9 km na północny-wschód od centrum Kowar. Nazwę „Konie Apokalipsy”, dla grupy czterech skałek na południowym zboczu Skalnika, nadali harcerze z obozu w Strużnicy podczas gaszenia pożaru traw wokół skałek.

Mikołajczyna Skała lub Mikołajeczna Skała – jedna z Dursztyńskich Skałek. Gwarowo nazywana jest Mikołajcyną Skałą i nazwa ta pochodzi od właściciela pola. Znajduje się pomiędzy Czerwoną Skałą a Borsukową Skałą w miejscowości Dursztyn w Pieninach Spiskich. Od obydwu sąsiednich skał jest wyraźnie oddzielona; od Czerwonej Skały przełęczą, od Borsukowej Skały łąką. Ma wysokość 731 m n.p.m., nad otaczający ją teren wznosi się tylko na kilkanaście metrów. Po jej północnej stronie biegnie polna i nieutwardzona droga. Drogą tą poprowadzono szlak rowerowy wzdłuż Dursztyńskich Skałek.

Kartagina Nowe Miasto (łac. Karthago, późn. Carthago, fenickie Kart Hadaszt – QRT HDŠT, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרת חדשת) – starożytne miasto-państwo w północnej Afryce na wybrzeżu Morza Śródziemnego w pobliżu dzisiejszego Tunisu, założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru. Bardzo ważny ośrodek handlowy.

na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja