Tytus

Tytus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Kwintus). Titus oznacza "dziki gołąb"; słowo to miało jednakże w starożytnym Rzymie znaczenie przenośne i było stosowane także dla oznaczenia męskości.

Kwintus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), oznaczające "piąte dziecko". Wśród patronów tego imienia — św. Kwintus, wspominany razem ze św. Symplicjuszem i towarzyszami.

Lucjusz, Łucjusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Kwintus, Publiusz, Tytus), oznaczające "dziecko urodzone o brzasku" (prima luce natus).

Serwiusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), oznaczające "syn niewolnika" (por. servus — "niewolnik"). Zaliczało się ono do tych najstarszych imion rzymskich, które były używane tylko przez niektóre rody.

Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Tyberiusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus), wywodzące się od imienia bóstwa opiekuńczego rzeki Tyber, a mianowicie Tiberis. Kościół katolicki notuje kilku świętych patronów tego imienia.

Gajusz, Gajus, Kajus – imię męskie pochodzenia łacińskiego (Gaius), należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus, Aulus). Według różnych źródeł bądź to ma ono niewyjaśnione pochodzenie, greckie lub etruskie, bądź to uznawane jest za oznaczające "cieszący (rodziców)", por. gaudeo – "cieszę się" (zob. Gaudenty).

Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Gaja, Kaja — imię żeńskie, pochodzące od postaci z mitologii greckiej, Ziemi-Matki (gr. Γαῖα – "Ziemia"), lub stanowiące żeński odpowiednik łacińskiego imienia Gajusz (Gaius), należącego do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus, Aulus). Według różnych źródeł Gajusz ma bądź to niewyjaśnione pochodzenie, greckie lub etruskie, bądź to uznawane jest za oznaczające "cieszący (rodziców)", por. gaudeo — "cieszę się" (zob. Gaudenty). Gaja oznaczałaby zatem "ciesząca rodziców".

Gajusz, Kajus – imię męskie pochodzenia łacińskiego (Gaius), należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus, Aulus). Według różnych źródeł bądź to ma ono niewyjaśnione pochodzenie, greckie lub etruskie, bądź to uznawane jest za oznaczające "cieszący (rodziców)", por. gaudeo – "cieszę się" (zob. Gaudenty).

Aulus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, jedno z nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus), z avulus — "dziadek, dziecko podobne do dziadka", według innych źródeł pochodzące od greckiego słowa aulós — "flet, piszczałka" lub łacińskiego aula albo olla. W Kościele katolickim patronem tego imienia jest św. Aulus, biskup Viviers.

Gaja, Kaja — imię żeńskie, pochodzące od postaci z mitologii greckiej, Ziemi-Matki (gr. Γαῖα – "Ziemia"), lub stanowiące żeński odpowiednik łacińskiego imienia Gajusz (Gaius), należącego do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus, Aulus). Według różnych źródeł Gajusz ma bądź to niewyjaśnione pochodzenie, greckie lub etruskie, bądź to uznawane jest za oznaczające "cieszący (rodziców)", por. gaudeo — "cieszę się" (zob. Gaudenty). Gaja oznaczałaby zatem "ciesząca rodziców".

Paweł — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus). Paullus oznacza "mały", "drobny". Już w epoce klasycznej zaczął on także występować w funkcji przydomka (cognomen)[1]. Jest siódmym najpopularniejszym męskim imieniem w Polsce - nosi je 497940 osób (marzec 2009). Żeński odpowiednik to Paula.

Prokul — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus), i oznaczające "urodzony, kiedy ojciec był daleko" (por. procul — "daleko"). Prokul już w epoce klasycznej zaczął występować także w funkcji przydomka (cognomen). Istniało kilku świętych patronów tego imienia.

Agryppa — imię męskie pochodzenia łacińskiego, zaliczające się do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus), oznaczające "narodzony nóżkami do przodu", z dawniejszego *agro-ped-s ( -ped-s skrócone do -ppa) — por. awestyjskie agra- — "pierwszy", sanskryckie agre-pah — "ten który pierwszy pije". Już w okresie klasycznym imię to zaczęło funkcjonować tylko jako przydomek (cognomen).

Faust (łac. faustus – błogi, szczęśliwy) – imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus), i oznaczające "szczęśliwie rosnący". Łacińska grupa, od której imię to pochodzi (faustus – "błogi, pomyślny", ale także faveo, favi, fautum – "sprzyjać, być przychylnym") nie ma pochodzenia indoeuropejskiego oraz pewnych odpowiedników w żadnym języku indoeuropejskim. Faustus już w epoce klasycznej zaczął wychodzić z roli imienia i występować w funkcji przydomka (cognomen). W Polsce po raz pierwszy zapisano to imię w 1488 roku. Jego patronem jest św. Faust (III wiek).

Roksana (Raohszana) – imię żeńskie pochodzenia perskiego, które oznacza "jaśniejąca", "jutrzenka". Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Roksana w 2009 r. zajmowała 37. miejsce w grupie imion żeńskich.

Kamila, Kamilla – żeński odpowiednik imienia Kamil, pochodzenia łacińskiego. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Kamila w 2009 r. zajmowała 41. miejsce w grupie imion żeńskich. W 2001 roku imię z podwójnym l nosiło 4 107 osób, z pojedynczym – 90 900.

Gabriela – żeńskie imię pochodzenia semickiego, odpowiednik męskiego imienia Gabriel. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Gabriela w 2009 r. zajmowała 19. miejsce w grupie imion żeńskich.

Marek — (imion właściwych, praenomen, por. i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Ema, Emma – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, od imienia Erma, które było skróconą formą imion zaczynających się od Erm- i Irm-. W języku polskim niemal równie często jest spotykana forma Emma.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja