Linki:
Łacina,
26 p.n.e.,
30 p.n.e.,
59 p.n.e.,
9 p.n.e.,
Padwa,
Retoryka,
Romulus i Remus,
Rzym,
Senat rzymski,
Starożytna Grecja,
Starożytny Rzym,
Wilcze dzieci, dzikie dzieci - dzieci egzystujące w społecznej izolacji, wychowywane przez zwierzęta lub posiadające jedynie pośredni kontakt z ludźmi (np. dzieci trzymane w niewoli i nie kontaktujące się z innymi ludźmi). Literackim przykładem dzieci wilczych są
Romulus i Remus lub
Mowgli.
Alba Longa -
ród, który według tradycji został zapoczątkowany przez
Askaniusza, syna
Eneasza. Z tego rodu pochodzili
Romulus i Remus, założyciele
Rzymu.
Numitor – w
mitologii rzymskiej król
latyńskiego miasta
Alba Longa, syn
Prokasa, ojciec
Rei Sylwii, dziad
Romulusa i
Remusa. Pozbawiony władzy przez swego brata
Amuliusa, odzyskał ją przy pomocy wnuków Romulusa i Remusa.
Capys - król miasta
Alba Longa, syn
Capetusa, ojciec
Kalpetusa, jeden z potomków
Askaniusza, przedstawiciel rodu
Alba Longa z którego pochodzili
Romulus i Remus, założyciele
Rzymu.
Remus —
łacińskie imię męskie obcego,
nieindoeuropejskiego pochodzenia i o niejasnym znaczeniu. Imię
jednego z dwóch legendarnych założycieli Rzymu.
Romulus —
łacińskie imię męskie obcego,
nieindoeuropejskiego pochodzenia według niektórych źródeł; według innych stanowi ono spieszczenie imienia (dawniej
przydomka)
Roman, oznaczającego "rzymski". Było to imię
legendarnego założyciela Rzymu. Patronem tego imienia jest św. Romulus, męczennik z
IV wieku.
Luperkalia – dawne
rzymskie święto religijne ustanowione przez
Euandrosa i obchodzone
15 lutego, a właściwie
14 - 15 lutego, z
Dniem św. Walentego włącznie. Pierwotnie poświęcone
faunowi Luperkusowi, pasterskiemu bogu plemion italskich chroniącemu przed wilkami. Obchodzono je w jaskini
Lupercal na
Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy
Romulus i Remus, byli karmieni przez wilczycę.
Rea Sylwia (
łac. Rhea Silvia, znana też pod imieniem Ilia), postać z legend latyńskich, kapłanka wiecznego ognia,
westalka. Córka
Numitora, króla miasta
Alba Longa. Została zmuszona przez swego stryja Amuliusa do złożenia ślubów czystości i zostania westalką. Z jej związku z bogiem wojny,
Marsem, mieli narodzić się legendarni założyciele Rzymu -
Romulus i Remus. Rea Sylwia, bojąc się o przyszłość chłopców, uplotła koszyk i puściła na rzekę. Chłopcy zostali uratowani i wykarmieni przez wilczycę. Odnalazł ich pasterz królewski
Faustulus i zabrał ich do siebie.
Romula —
łacińskie imię żeńskie; żeński odpowiednik imienia
Romulus, które nosił
legendarny założyciel Rzymu, a które według niektórych badaczy było obcego,
nieindoeuropejskiego pochodzenia, natomiast według innych stanowiło ono spieszczenie imienia (dawniej
przydomka)
Roman, oznaczającego "rzymski". Patronką tego imienia jest św. Romula, męczennica z
VI wieku.
Prokulus Juliusz (
łac. Proculus Julius) – legendarna postać z VIII-wiecznego Rzymu, podawana przez arystokratyczną tradycję o założeniu
Rzymu. Wspomniana u
Cycerona (De Republica 10,20),
Liwiusza (Ab urbe condita libri I,16) oraz
Plutarcha (
Bíoi Parálleloia, Romulus 28,1), który jednak podaje odmienną wersję jego imienia a także szczegółowo go charakteryzuje: Juliusz Proklus, jeden z pierwszych rodem patrycjuszy wśród kolonistów, którzy przybyli z
Alby Longi, człowiek o nieskazitelnych obyczajach, kiedyś zaufany powiernik samego
Romulusa. Po zniknięciu Romulusa, w czasie przeglądu wojskowego na
Polu Marsowym, miał być jedynym świadkiem
apoteozy władcy Rzymu.
Lituus (łac. lituus) - laska kapłańska
augurów, kapłanów rzymskich i prawdopodobnie
etruskich. Miała zastosowanie w różnych praktykach, szczególnie sakralnych (wróżby) lub mających z nimi związek (np. wyznaczanie miejsca pod budowę świątyni, budynków użyteczności publicznej). Laska ta służyła do określania okręgu nieba dla
wróżb z lotu ptaków. Według legendy,
Romulus wyznaczył tą laską granice pod budowę miasta. Przechowywany na
Palatynie w gmachu kapłanów salijskich, aż do pożaru miasta.
Retorsio argumenti (
łac. odwrócenie kierunku argumentu) – nieuczciwy zabieg
erystyczny polegający na użyciu przez dyskutanta naszego
argumentu do zbicia naszej tezy.
Mars (starołac. Mavors,
łac. Mars) - staroitalski bóg wojny, znany już u
Etrusków jako Maris. Obok
Jowisza i
Kwirynusa jeden z głównych bogów w
mitologii rzymskiej. Odpowiednik
greckiego Aresa. Początkowo czczony jako patron
pór roku, szczególnie
wiosny. Pasterze powierzali swoje stada opiece Marsa przed watahami wilków. Między innymi do Marsa śpiewali swoje pieśni
saliowie. Był czczony jako ojciec bliźniąt:
Romulusa i
Remusa. Poświęcano mu jeden z miesięcy -
marzec (
łac. mensis Martius), kiedy to tradycyjnie pogoda pozwalała wznowić lub rozpocząć działania wojenne.
Lapis Niger (łac. czarny kamień) - najstarszy i przez długi czas najważniejszy dla Rzymian monument na
Forum Romanum. Położony jest naprzeciw
Kurii, niedaleko
łuku Septymiusza, otoczony przez fragmenty muru. Lapis Niger nie jest kamieniem lecz miejscem przykrytym płytami z czarnego (stąd nazwa)
marmuru, gdzie według legendy został zabity lub wzięty do nieba
Romulus. Źródła starożytne wspominają też o istniejącym tu sanktuarium
Wulkana.
Na mapach:
41°53′18″N 12°29′13″E / 41.88833, 12.48694 Palatyn (
łac. Mons Palatinus) – jedno ze siedmiu wzgórz
Rzymu, według tradycji (i ostatnich badań archeologicznych) uważane za miejsce najstarszej osady rzymskiej zwanej Roma quadrata. Tu w grocie zwanej
Lupercal miała wilczyca karmić
Romulusa i
Remusa. Znajdowały się tu m.in. świątynia
Wiktorii, świątynia
Jowisza Statora,
Dom Liwii, pałac
Septimusa Sewera, pałac
Domicjana. W okresie republiki Palatyn był dzielnicą bogatych willi (
Cycerona,
Krassusa,
Marka Antoniusza).
Ironia – sposób wypowiadania się, oparty na zamierzonej niezgodności, najczęściej przeciwieństwie, dwóch poziomów wypowiedzi: dosłownego i ukrytego, np. w zdaniu Jaka piękna pogoda wypowiedzianym w trakcie ulewy. W klasycznej
retoryce ironia stanowi jeden z
tropów, jest zaliczana także do podstawowych
kategorii w estetyce.
Trop (
gr. tropos oznacza: zwrot, kierunek, kształt) – termin z zakresu
retoryki, oznaczający zastąpienie pewnego słowa lub wyrażenia innym - dla większej obrazowości, wyrazistości i skuteczności przekazu słownego.
Miejsca wspólne (gr. topoi koinoi, łac. loci communes) - w klasycznej
retoryce nazywane
toposami, punkty odniesienia dla wielu różnych dziedzin i zagadnień poruszanych w
mowie; źródła, z których można czerpać
argumenty dla wszystkich rodzajów wymowy (doradczej, popisowej, sądowej).