Linki:
Świątynia,
Alfabet ugarycki,
Baal,
Cypr (wyspa),
Dagon,
IV tysiąclecie p.n.e.,
Język akadyjski,
Język egipski,
Język hetycki,
Język hurycki,
Język sumeryjski,
Język ugarycki,
Joachim Śliwa,
Kanaan,
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych,
Kultura mykeńska,
Latakia,
Ludy Morza,
Miasto-państwo,
Mitologia ugarycka,
Morze Śródziemne,
Neolit,
Państwo,
Starożytność,
Starożytny Egipt,
Syria,
XIII wiek p.n.e.,
XII wiek p.n.e.,
XV wiek p.n.e.,
Alfabet ugarycki – alfabet klinowy używany od około roku 1500 p.n.e. do zapisywania
języka ugaryckiego, wymarłego języka
kananejskiego. Nazwa języka pochodzi od miasta
Ugaryt w
Syrii, w którym alfabet został odkryty. Alfabet zawiera 31 odrębnych liter. Inne języki, (głównie hurycki) były także okazyjnie zapisywane w tym alfabecie w okolicach i na terenie miasta
Ugaryt, choć nie wszędzie.
Język ugarycki – język ludności zamieszkałej w mieście
Ugaryt, na terenie
Kanaanu, zaliczany do
języków semickich. Wymarły od
XII w. p.n.e., kiedy miasto zostało zniszczone podczas najazdu
Ludów Morza.
Dane dotyczące liczby mieszkańców z 1989 i 2000 r. pochodzą ze spisu powszechnego; dane z 2006 r. są szacunkowe. Jeśli miasto posiada polski egzonim zalecany przez
Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych, podano go w pierwszej kolejności.
Lista państw świata obejmuje uszeregowane w porządku
alfabetycznym względem nazwy krótkiej (o ile taka istnieje) wykazy państw niepodległych, państw nieuznawanych oraz terytoriów zależnych. W wykazie podano formy nazw zalecane przez
Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Anat (
gr. Αναθ,
fenic. 𐤏𐤍𐤕,
ugar. 𐎓𐎐𐎚) -
Kananejska bogini, siostra i równocześnie ukochana
Baala, pomimo to często tytułowana dziewicą. W jednym z aspektów swej osobowości jawi się nam jako zmysłowa bogini miłości i płodności, w innym - jako budząca grozę wojowniczka.
Baal (
ugar. 𐎁𐎓𐎍,
fenic. 𐤁𐤏𐤋,
hebr. בעל Ba`al,
akad. Bēlu,
arab. بعل) – semickie
bóstwo, którego ośrodkiem kultu było miasto
Ugarit.
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (KSNG) - komisja odpowiedzialna za ustalanie polskich nazw geograficznych świata (
egzonimów) oraz za reprezentowanie Polski w kwestiach nazewnictwa geograficznego na arenie międzynarodowej.
Oficjalne flagi terytoriów zależnych i autonomicznych, uszeregowane w porządku alfabetycznym. Lista terytoriów według
Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Janusz Gołaski - współczesny polski
geodeta i
kartograf. Podstawową działalność naukową prowadził w Katedrze Geodezji
Akademii Rolniczej w Poznaniu. Obecnie emerytowany
profesor w Zakładzie Geodezji i Kartografii Środowiska Akademii Rolniczej w Poznaniu. Główne kierunki jego badań to
kartograficzne metody badania zmian
środowiska oraz ustalanie nazw geograficznych na mapach. Autor wielu książek i artykułów. Członek
Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych oraz
Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Wykaz
egzonimów z obszaru
Australii (Związku Australijskiego) i terytoriów zależnych (
Norfolku,
Wyspy Bożego Narodzenia,
Wysp Ashmore i Cartiera,
Wyspy Heard i McDonalda,
Wysp Kokosowych oraz
Wysp Morza Koralowego) zatwierdzonych przez
Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (po polskim egzonimie podana została nazwa oficjalna -
endonim):
Kananejczycy (nazwa od akad. kinahhu - "purpura", także: Chananejczycy) – starożytny lud zachodniosemicki, przybyły do
Palestyny i
Libanu (Syro-Palestyna) z
Półwyspu Arabskiego pod koniec
III tysiąclecia p.n.e. Według
Biblii Kananejczycy pochodzili od
Kanaana, syna
Chama. Już w III tysiącleciu p.n.e. Kananejczycy wykształcili wysoką kulturę materialną i duchową oraz alfabetyczne
pismo klinowe (Ras Szamra,
Ebla,
Ugarit). Zajmowali się rolnictwem, rzemiosłem i handlem. Ich głównymi bogami byli:
El,
Baal i
Astarte. Stworzyli liczne państwa np.
Jamhad ze stolicą w Halab (dzisiejsze
Aleppo,
Karkemisz,
Katna. Założyli dobrze prosperujące porty:
Ugarit i
Byblos. Kananejczycy, którzy zamieszkali w Palestynie (nadając jej nazwę
Kanaan) zostali częściowo podbici przez
Izraelitów pod wodzą
Jozuego w wieku
XIII wieku p.n.e. Resztę ich siedzib podbił król Izraela i Judy –
Dawid, w
X wieku p.n.e.Kultura egejska, Egea - termin określający trzy kultury rozwijające się na terenach Grecji (zarówno kontynentalnej jak i wyspach
Morza Egejskiego) w
III i
II tysiącleciu p.n.e. (
neolit i
epoka brązu), czyli:
Nepalczycy (
ang. Nepalis lub Nepali people) – nazwa
obywateli państwa
Nepal w języku polskim usankcjonowana przez
Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG). Odpowiednio są nimi każdy Nepalczyk i Nepalka. Nepalczycy w sensie etnograficznym nie istnieli w przeszłości jako
plemię . Natomiast
język nepalski, urzędowy język Nepalu i ojczysty dla ponad połowy jego mieszkańców, wywodzi się z
dewanagari - języka dawnych przybyszów z
Dekanu .
Szczyt Polaków (dawny polski egzonim: Góry Polaków;
norw. Polakkfjellet) – góra na
Spitsbergenie o wysokości 793 m n.p.m. Leży na południe od
Lodowca Polaków. Nazwę nadała pierwsza polska ekspedycja naukowa na Spitsbergenie w
1934 roku. Góra uzyskała wówczas nazwę Szczyt 1934 roku – Szczyt Polaków i w tej formie została zatwierdzona przez Norweski Instytut Polarny, jednak w użyciu jest tylko drugi człon nazwy. Również polska
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych zaleca obecnie nazwę Szczyt Polaków.
Kultura Cishan (
chin.: 磁山文化;
pinyin: Císhān wénhuà) –
chińska kultura wczesnoneolityczna, rozwijająca się na obszarze południowej części dzisiejszej prowincji
Hebei, datowana na okres ok.
VIII-
V tysiąclecia p.n.e. Nazwa pochodzi od pierwszego jej stanowiska, odkrytego w
1973 roku.
Jezioro Lubaskie -
jezioro w
woj. wielkopolskim, w
pow. czarnkowsko-trzcianeckim, w
gminie Lubasz. Według urzędowego spisu opracowanego przez
Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez
Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Jezioro Lubaskie, mimo to w publikacjach występuje ono pod nazwami Wielkie lub Duże a nazwa Lubaskie wymieniona jest jako inna nazwa tego jeziora. Pod nazwą Duże jezioro występuje także na mapach topograficznych. Powierzchnia ogólna jeziora wynosi 41,44 ha, natomiast według różnych źródeł powierzchnia zwierciadła wody wynosi 40,46 lub 36,5 ha lub też 41,5 . Na zachodnim brzegu jeziora znajduje się strzeżone kąpielisko oraz kemping.
Przełęcz Dobrego Początku (
norw. Godthappasset) - przełęcz na
Spitsbergenie, między szczytami Hetta i Tviroysegga. Łączy lodowiec Penckbreen z
Lodowcem Zawadzkiego. Przełęcz została odkryta przez polską ekspedycję naukową w
1934 roku. Oficjalna norweska nazwa jest tłumaczeniem nazwy polskiej, zaproponowanej przez
Stanisława Siedleckiego w
1935 roku. W
2008 roku polska
Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych zatwierdziła urzędowy
egzonim w brzmieniu zgodnym z pierwotnym zamysłem Stanisława Siedleckiego.
Staw –
zbiornik wodny, stosunkowo płytki (na całej powierzchni występuje roślinność zakorzeniona, jak w strefie przybrzeżnej), zarośnięty, zazwyczaj mniejszy od
jeziora. Podobnie jak jeziora nie mają bezpośredniego połączenia z
morzem. Niektóre z nich są zasilane przez wody
rzeczne. Często otacza je sztuczne obwałowanie. Według
Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych staw definiowany jest jako "płytki zbiornik wodny powstały przez sztuczne zatamowanie (zastawienie) rzeki, najczęściej w celu hodowli ryb".