Linki:
Abbasydzi,
Abd Allah,
Abd al-Malik ibn Marwan,
Abd ar-Rahman I,
Abd ar-Rahman II,
Abd ar-Rahman III,
Abd ar Rahman I,
Al-Andalus,
Al-Hakam I,
Al-Hakam II,
Al-Mundhir,
Al-Walid I,
Ali ibn Abi Talib,
Anatolia,
Arabowie,
Bagdad,
Bitwa pod Poitiers (732),
Bliski Wschód,
Cesarstwo Bizantyńskie,
Damaszek,
Emir,
Galia,
Hiszam I,
Hiszpania,
Ibrahim,
Iran,
Islam,
Język arabski,
Język turecki,
Jazid I,
Kalif,
Kalifat,
Kalifat Kordoby,
Kalifowie prawowierni,
Kordoba,
Kurajszyci,
Maghreb,
Marwan I,
Meczet Umajjadów,
Mu'awija I,
Mu'awija II,
Muhammad I (Umajjadzi),
Oblężenie Konstantynopola (674-678),
Oblężenie Konstantynopola (717-718),
Sasanidzi,
Syria,
Taifa (państwo),
Umar ibn Abd al-Aziz,
Usman ibn Affan,
VIII wiek,
Wizygoci,
Al-Amin (właściwie Abu Abd Allah Muhammad ibn Harun al-Amin,
arab. أبو عبد الله محمد بن هارون الأمين ur.
787, zm. 24/25 września
813) –
kalif z dynastii
Abbasydów, panujący w latach
809-
813.
Abū Dżafar Abd Allah Ibn Harun al-Mamun (
arab. ابوجعفر عبدالله المأمون) (ur.
13 września 786, zm.
9 sierpnia 833) –
kalif z dynastii
Abbasydów panujący od r. 813 aż do śmierci.
An-Nasir li-Din Allah (Arabic: الناصر لدين الله) (
1158 –
1225), ,
kalif z dynastii
Abbasydów. W czasie swego panowania (
1180 - 1225) wzmocnił i rozszerzył władzę kalifa umiejętnie wykorzystując spory pomiędzy
Turkami Seldżuckimi. Utworzył również bractwo rycerskie zwane futuwwa, a jego członkowie młodzi rycerze zwani fitjan wzmocnili władze kalifa. W bractwie tym działał również młody
Salah ad-Din.
Allah (z
arab. ﷲ,
IPA: [ʔaɫɫɑːh],
posłuchaj po arabsku ?/
i) – w
języku arabskim słowo oznaczające Boga jedynego. Słowniki języka polskiego uznają również pisownię "Allach". „Allah” jest jedynym arabskim słowem, w którym wymawiane jest
/ɫ/ (stąd u Sienkiewicza pisownia „Ałłah”).
Fi sabil Allah (في سبيل الله, na drodze
Boga, w imię Boga) – sformułowanie często używane w
Koranie w odniesieniu do walki (
dżihadu) lub wydawania na cele dobroczynne (jałmużny,
zakatu), podkreślające, że dobre uczynki powinny być spełniane z intencją zadowolenia Boga Jedynego.
Abdullah, Abdallah, Abd Allah (عبد الله) to popularne wśród
muzułmanów imię pochodzenia
arabskiego oznaczające sługa
Allaha. Jest ono często przybierane przez osoby nowo nawrócone na
islam.
Allah (z
arab. ﷲ,
IPA: [ʔaɫɫɑːh],
posłuchaj po arabsku ?/
i) – w
języku arabskim słowo oznaczające Boga jedynego. Słowniki języka polskiego uznają również pisownię "Allach". „Allah” jest jedynym arabskim słowem, w którym wymawiane jest
/ɫ/ (stąd u Sienkiewicza pisownia „Ałłah”).
Risala, (
ar ar-Risāla) - jeden z głównych terminów tworzących fundamet wiary muzułmańskiej, oznaczający komunikowanie się Boga (
Allaha) z człowiekiem poprzez boskiego wysłannika (ar-Rasūl).
Dynastia Haszymidów (Banu Haszim) - arystokratyczny ród arabski z plemienia
Kurajszytów, obejmujący potomków dziadka
Mahometa, Haszima ibn Abd al-Manafa, wraz z nim samym. Od
X wieku do
1924 roku dziedziczni
szarifowie Mekki i opiekunowie świętych miejsc islamu na
Półwyspie Arabskim. Jedną z gałęzi rodu byli
Abbasydzi. W
XX wieku przedstawiciele rodu proklamowani zostali monarchami
Jordanii i
Iraku.
Abu Hajjan at-Tauhidi (
arab. أبو حيان التوحيدي, zm. 1020 w Bagdadzie lub 1023) był wybitnym literatem i myślicielem arabskim z Bagdadu epoki
Abbasydów. Działał m.in. na dworach wezyrów
bujjidzkich. W swoich dziełach, odznaczających się przejrzystym i nieskażonym zbytnią ozdobnością stylem, przekazał obraz dyskusji literackich i filozoficznych, w których aktywnie uczestniczył.
Kalifat Islamski –
islamskie państwo religijne, na którego czele stał
kalif (arab. خليفة chalīfa). Na początku obejmowało wszystkich
muzułmanów. Kilkakrotnie zmieniały się ośrodki władzy kalifów: pierwsi rządzili z
Medyny, dynastia
Umajjadów wybrała
Damaszek,
Abbasydzi -
Bagdad (przez pewien czas panowali z
Samarry). W czasie rządów tych ostatnich państwo zwane było kalifatem bagdadzkim. Na skutek wojen domowych nastąpiło rozbicie polityczne i podział kalifatu.
Al-Muʿtasim Billah, Abu Ishaq ʿAbbas Ibn Harun, ابو اسحق عباس بن هارون المعتصم بالله (ur.
794 w Zibatrze, zm.
5 stycznia 842 w
Samarze) – panował jako
kalif abbasydzki w latach 833–842.
Szirk (
arab. شرك ) - w
islamie grzech polegający na oddawaniu czci komuś innemu niż
Allah. Chodzi tu nie tylko o
bóstwa pogańskie, ale też o pieniądze, przyjemność czy przywódców politycznych. Jako grzech szirk przeciwstawia się cnocie
tawhidu.
Wahdat ul-wudżūd (
arab. وحدة الوجود; dosł. jedność rzeczywistości) to doktryna filozoficzna wywodząca się z
sufizmu, głosząca że we wszechświecie jest tylko jeden byt: Prawda Ostateczna (tożsama z
Allahem). Twórcą tej doktryny jest
Ibn Arabi, choć nazwa wahdat ul-wudżūd nie pojawia się w żadnym z jego dzieł. Według tej doktryny, egzystencja bytów stworzonych jest "fałszywa", ponieważ stworzenie nie istniałoby, gdyby nie chciał tego Allah. Stworzenie jest jednak również manifestacją boskiego bytu.
Szirk (
arab. شرك ) - w
islamie grzech polegający na oddawaniu czci komuś innemu niż
Allah. Chodzi tu nie tylko o
bóstwa pogańskie, ale też o pieniądze, przyjemność czy przywódców politycznych. Jako grzech szirk przeciwstawia się cnocie
tawhidu.
Barwami panarabskimi są barwy czerwona, zielona, biała i czarna. Pochodzą one od barw czterech wielkich dynastii arabskich:
Umajjadów (biała),
Abbasydów (czarna),
Fatymidów (zielona) i
Haszymidów (czerwona).
Kalifat (
arab. خلافة chilāfa) –
islamskie państwo o ustroju religijnym, na którego czele stał
kalif (arab. خليفة chalīfa). Na początku obejmowało wszystkich
muzułmanów. Kilkakrotnie zmieniały się ośrodki władzy kalifów: pierwsi rządzili z
Medyny, dynastia
Umajjadów wybrała
Damaszek,
Abbasydzi -
Bagdad (przez pewien czas panowali z
Samarry). W czasie rządów tych ostatnich państwo zwane było kalifatem bagdadzkim. Na skutek wojen domowych nastąpiło rozbicie polityczne i podział kalifatu.
Hezbollah (
arab. حزب الله - Hizb-allah – Partia
Boga) jest
libańską partią polityczną
islamskich szyitów, która została utworzona w roku
1982[1]. Od początku była wspierana i finansowana przez
Iran,
Syrię a także przez dotacje ich zwolenników
[2].
Wahdat ul-wudżūd (
arab. وحدة الوجود; dosł. jedność rzeczywistości) to doktryna filozoficzna wywodząca się z
sufizmu, głosząca że we wszechświecie jest tylko jeden byt: Prawda Ostateczna (tożsama z
Allahem). Twórcą tej doktryny jest
Ibn Arabi, choć nazwa wahdat ul-wudżūd nie pojawia się w żadnym z jego dzieł. Według tej doktryny, egzystencja bytów stworzonych jest "fałszywa", ponieważ stworzenie nie istniałoby, gdyby nie chciał tego Allah. Stworzenie jest jednak również manifestacją boskiego bytu.