Władcy Northumbrii

Królestwo Nortumbrii powstało na skutek scalenia w jedno dwóch anglosaskich królestw: Bernicji i Deiry, oraz przez wchłonięcie kilku małych państw celtyckich. Najcenniejszym źródłem informacji o Nortumbrii i starciach rywalizujących dynastii na jej tronie jest dzieło Bedy Czcigodnego Historia ecclesiastica gentis Anglorum.

Acha z Deiry (żyła na przełomie VI i VII wieku) - księżniczka Deiry. Acha była córką Elli, pierwszego znanego z imienia włądcy Deiry, i siostrą Edwina, który w 616 roku zasiadł na tronie Nortumbrii. W 604 roku została żoną Etelfryda z Bernicji, który poprzez ten związek chciał sobie zapewnić poparcie w społeczeństwie dla swych rządów w Deirze.

Oswiu z Nortumbrii, Oswy, Osuio, Osui, Oswius, Oswie (ur. ok. 612; zm. 670) - władca anglosaskiego królestwa Bernicji w latach 642-654 a następnie do roku 670 Nortumbrii powstałej z połączenia Bernicji i Deiry.

Historia ecclesiastica gentis Anglorum (pol. "Historia kościelna narodu angielskiego", ang. "Ecclesiastical History of the English People") - dzieło Bedy Czcigodnego, napisane w języku łacińskim, którego tematem jest historia chrześcijaństwa w średniowiecznej Brytanii, a zwłaszcza konflikt między kościołem rzymskim (łacińskim), a iroszkockim, zwanym również celtycko-chrześcijańskim.

Leodwaldingowie – anglosaski arystokratyczny ród w Nortumbrii, wywodzący swe pochodzenie od założyciela dynastii królewskiej, Idy. Odgrywali oni znaczną rolę w polityce i kościele Nortumbrii w VIII wieku.

Etelred II z Nortumbrii, Æthelred, Aethelred – władca anglosaskiego królestwa Nortumbrii. Na tronie zasiadał dwukrotnie: w latach 840-844 oraz 844-848.

Ida z Bernicji (data urodzenia nieznana; zm. ok. 559) – pierwszy znany król anglosaskiego królestwa Bernicji, rządzący od 547 do śmierci ok. 559 roku. Niewiele wiadomo o jego życiu, ale uważany jest za założyciela dynastii, która władała pograniczem dzisiejszej Anglii i Szkocji i ostatecznie założyła potężne królestwo Nortumbrii.

Eadbert z Nortumbrii, Eadberht, Eadbyrht (data urodzenia nieznana; zm. 20 sierpnia 768) – władca anglosaskiego królestwa Nortumbrii w latach 737–758. Jego panowanie to okres ekspansji Nortumbrii, rozwoju gospodarczego, a zarazem sporów dynastycznych między dwoma rywalizującymi rodami. W 758 roku abdykował i został mnichem w klasztorze w Yorku.

Egfryt z Nortumbrii, Ecfrithus, Ecgfrið, Egfrid, Ecgfrith (data urodzenia nieznana, zm. 20 maja 685) - władca Deiry w latach 657-670 i król Nortumbrii w latach 670-685.

Wilfryd z Yorku (ur. 634 w Nortumbrii, zm. 709 w Oundle) – angielski duchowny, biskup Yorku, święty. Odegrał istotną rolę na synodzie w Whitby i w nawróceniu Sussexu. Życie Wilfryda znane jest z napisanego wkrótce po jego śmierci żywota autorstwa Eddiusa Stephanusa i z relacji Bedy Czcigodnego.

Bitwa nad rzeką Idle - bitwa stoczona w bliżej nieokreślonym miejscu nad rzeką Idle w środkowej Anglii (wówczas Nortumbria) w roku 616. Bitwa ta była starciem między wojskami Nortumbrii pod wodzą Etelfryda oraz armią Anglów Wschodnich prowadzoną przez Raedwalda.



       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja