Władysław II Wygnaniec

Władysław II Wygnaniec (1105-1159) – książę zwierzchni polski, krakowski, sandomierski, wschodniej Wielkopolski, kujawski, śląski i zwierzchni pomorski w latach 1138-1146.

Bolesław IV Kędzierzawy (1120 lub 1121-1173) – książę mazowiecki od 1138, w Krakowie, na Kujawach, Gnieźnie i Kaliszu od 1146, w Sandomierzu od 1166, książę zwierzchni Polski w latach 1146-1173.

Mieszko III Stary (wielkopolski) (ur. między 1122 a 1125, zm. 13 lub 14 marca 1202 w Kaliszu) – książę wielkopolski (część zachodnia z Poznaniem) w latach 1138-1177/9,1182-1202, książę senior w latach 1173-1177, książę zwierzchni Polski 1198-1199, 1199-1202, we wschodniej Wielkopolsce z Gnieznem w latach 1173-1177/9, 1182-1202, w księstwie kaliskim w latach 1173-1177/9, 1182-1191,1194-1202, w południowej Wielkopolsce (nad Obrą) w latach 1138-1177/9, książę zwierzchni Pomorza Gdańskiego w latach 1173-1177/9, 1198-1199, 1199-1202, książę krakowski w latach 1173-1177, 1191, 1198-1199, 1199-1202, książę kujawski w latach 1195-1198.

Oblężenie Poznania - w roku 1146 rozgorzała na wojna między Władysławem Wygnańcem a jego dwoma najstarszymi braćmi Bolesławem Kędzierzawym i Mieszkiem III. Po początkowych sukcesach senior obległ braci w Poznaniu. Mimo dużej przewagi nie potrafił jednak złamać obrony grodu, a odsiecz dla Poznania z głębi kraju (ideologicznie wsparta przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Jakuba ze Żnina, który rzucił na Władysława klątwę) pomogła juniorom odnieść zwycięstwo, a w efekcie wygnać starszego brata z Polski.

Wacław II, czes. Václav, niem. Wenzel, polska wersja imienia: Więcław (ur. 27 września 1271 w Pradze, zm. 21 czerwca 1305 tamże) – z dynastii Przemyślidów, książę czeski w latach 1278-1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292-1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301).

Wacław II, czes. Václav, niem. Wenzel, polska wersja imienia: Więcław (ur. 27 września 1271[1][2] w Pradze, zm. 21 czerwca 1305 tamże) – z dynastii Przemyślidów, książę czeski w latach 1278-1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292-1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301).

Gregorio Centu (zm. 1162) - włoski kardynał, wywodzący się z rzymskiej arystokracji. Nominację kardynalską otrzymał prawdopodobnie pod koniec 1138 roku i w 1139 był legatem w Niemczech. Sygnował bulle papieskie jako kardynał-prezbiter S. Maria in Trastevere (S. Callisto) między 29 kwietnia 1140 a 25 czerwca 1154, a między 15 września 1154 a 20 września 1162 jako kardynał-biskup Sabiny. W 1153 był jednym z negocjatorów (ze strony papieskiej) traktatu miedzy cesarzem Fryderykiem I a papieżem Eugeniuszem III. W trakcie papieskiej elekcji 1159 udzielił poparcia prawnie obranemu papieżowi Aleksandrowi III i w latach 1159-61 był jego wikariuszem w Rzymie. Od 1159 sprawował też funkcję dziekana Kolegium Kardynalskiego.

Bolesław III Krzywousty (ur. 20 sierpnia 1086, zm. 28 października 1138) – książę małopolski, śląski i sandomierski w latach 1102–1107, książę Polski w latach 1107–1138. Pochodził z dynastii Piastów, był synem Władysława I Hermana i Judyty czeskiej, córki króla Czech Wratysława II, oraz ojcem książąt: Władysława II Wygnańca, Bolesława IV Kędzierzawego, Mieszka III Starego, Henryka Sandomierskiego i Kazimierza II Sprawiedliwego.

Kazimierz II Sprawiedliwy (ur. 1138, zapewne przed 28 października, zm. 5 maja 1194 w Krakowie) – książę wiślicki w latach 1166-1173, książę sandomierski od 1173, od 1177 książę krakowski (z włączonym do księstwa do 1182 Kaliszem i Gnieznem), od 1186 książę mazowiecki i kujawski (możliwe, że Kujawy otrzymał dopiero syn Kazimierza – Leszek Biały w 1199)[potrzebne źródło]. Syn Bolesława III Krzywoustego z rodu Piastów. Przydomek: "Sprawiedliwy" nie jest mu współczesny, pojawił się dopiero w XVI wieku.

Henryk X Dumny (niem. Heinrich X der Stolze), (ur. 1102 lub 1108 - zm. 20 października 1138 w Quedlinburgu) - książę Bawarii w latach 1126-1138 i Saksonii w latach 1127-1138.

Kazimierz II Sprawiedliwy (ur. 1138, zapewne przed 28 października, zm. 5 maja 1194 w Krakowie) – książę wiślicki w latach 1166-1173, książę sandomierski od 1173, od 1177 książę krakowski (z włączonym do księstwa do 1182 Kaliszem i Gnieznem), od 1186 książę mazowiecki i kujawski (możliwe, że Kujawy otrzymał dopiero syn Kazimierza – Leszek Biały w 1199)[potrzebne źródło]. Syn Bolesława III Krzywoustego z rodu Piastów. Przydomek: "Sprawiedliwy" nie jest mu współczesny, pojawił się dopiero w XVI wieku.

Oillioll I mac Slanuill lub Ailill l mac Slanuill – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Íra, syna Mileda) w latach 605-590 p.n.e. Syn Slanolla, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchni tron irlandzki dzięki dokonaniu zabójstwa na Berngalu, swym bracie stryjecznym. Roczniki Czterech Mistrzów podały, że w tym mordzie brał udział także Sirna Saeglach mac Dian, prawnuk arcykróla Roithechtaigha I. Oilioll rządził piętnaście (szesnaście według „Roczników”) lat w Irlandii. Zginął z ręki Sirny, swego dawnego wspólnika w morderstwie, który zajął po nim zwierzchni tron irlandzki. Linia Íra, syna Mileda, utraciła władzę na długi czas. Odzyskała ją dopiero po 73 latach, za panowania Finna mac Blatha, wnuka brata przyrodniego.

Księstwo sieradzkie (łac. ducatus Siradiae) – po podważeniu zasady senioratu w 1146 r., wykształconego w następstwie realizacji testamentu Bolesława Krzywoustego z 1138 r., na ziemiach polskich pojawiły się udzielne księstwa, które zmieniły obraz polityczny Państwa Polskiego. Kasztelanie: łęczycka, spicymierska, sieradzka (wraz z opolem chropskim), rozpierska i wolborska, wchodzące w skład dzielnicy Leszka Białego, po objęciu władzy nad tym terenem w 1228/1229 r. przez brata Leszka, Konrada mazowieckiego weszły w skład Księstwa łęczyckiego, które miało znaczenie prowincji. Jednakże już w 1233 r. syn Konrada – Bolesław Konradowic, krótko wprawdzie, bo tylko do 1234 r., tytułował się księciem sieradzkim, w tym bowiem roku ojciec przeniósł go na Mazowsze, a sam objął znowu Sieradz w bezpośrednie władanie. Po śmierci Konrada w 1247 r. jego drugi syn Kazimierz I, książę kujawski objął księstwo łęczyckie, w którego składzie w dalszym ciągu była ziemia sieradzka.

Zbysława (ur. między 1085 a 1090, zm. zapewne 1114) – księżniczka ruska i księżna polska, córka wielkiego księcia kijowskiego Świętopełka II, syna Izjasława I. W 1103 została pierwszą żoną księcia polskiego Bolesława III Krzywoustego. Jedynym znanym z imienia potomkiem męskim z tego związku był Władysław II, zwany później Wygnańcem. Drugi wzmiankowany syn przez Galla Anonima, prawdopodobnie jest postacią hipotetyczną.

Muiredach I Bolgrach – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 469-468 p.n.e. Syn Simona Breaca, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchni tron irlandzki po pokonaniu i zabiciu arcykróla oraz zabójcy jego ojca, Duacha I Finna, w bitwie pod Magh. Rządził Irlandią przez rok i jeden miesiąc, gdy zginął z ręki Enny (Endy) Derga. Ten zemścił się za śmierć swego ojca Duacha I Finna, następnie objął zwierzchnią władzę nad Irlandią.

Enna II Derg lub Enda II Dearg („Czerwony“) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Emera) w latach 468-463 p.n.e. Syn Duacha I Finna, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchnią władzę w wyniku mordu na arcykrólu oraz zabójcy ojca, Muiredachu I Bolgrachu. Nosił przydomek Derg z powodu czerwonej twarzy. Za jego panowania zaczęto używać monet w Irlandii. Są rozbieżności, co do czasu jego rządów. Enna, po pięciu lub dwunastu latach rządów, zmarł pod Sliab Mis w wyniku panującej plagi wraz z wieloma wojownikami ze swego wojska. Pozostawił po sobie syna Lugaida I Iardonna, który objął po nim zwierzchni tron Irlandii.

Lugaid III Laigde – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Emera) w latach 365-361 p.n.e. Syn Eochaida VII, zwierzchniego króla Irlandii. który zginął z rąk dwóch osób, Airgetmara, swego następcy, oraz Duacha Ladgracha. Duach zaproponował Lugaidowi sojusz, celem zabicia jego dawnego wspólnika w zabójstwie. Lugaid, przyjmując to, pomógł mu zabić Airgetmara oraz zająć wolny zwierzchni tron. Jednak nie zapomniał o obowiązku pomszczenia śmierci ojca, zabijając Duacha II Ladgracha, po okresie dziesięciu lat jego rządów. Po czym zajął opróźniony zwierzchni tron irlandzki. Rządził krajem przez cztery lub siedem lat, gdy został zabity przez swego następcę, Aeda I Ruada, wnuka Airgetmara. Lugaid pozostawił po sobie syna Rechtaida Rigderga, przyszłego zwierzchniego króla Irlandii.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja