Wideo

Wideo (z łaciny "widzę") – technologia elektroniczna bazująca na sekwencji nieruchomych obrazów, które mogą być nagrywane, przetwarzane, transmitowane, a następnie odtwarzane dając złudzenie ruchu. Terminem tym określa się również sekwencję obrazów zarejestrowaną na nośniku danych.

Kontener multimedialny, zasobnik dla wielu strumieni obrazów, audio/wideo, napisów, informacji o rozdziałach i metadanych (które umożliwiają ich poprawne wyświetlenie lub synchronizację w celu ich jednoczesnego odtworzenia), pozwalający na przechowywanie kompletnego materiału multimedialnego (obrazów, dźwięku lub filmu) w jednym pliku.

Zjawisko fi – iluzja ruchu przy eksponowaniu serii nieruchomych obrazów w odpowiednio krótkim czasie. Powstaje z uwagi na fenomen ikonicznej pamięci wzrokowej oka ludzkiego.

Złudzenie optyczne – błędna interpretacja obrazu przez mózg pod wpływem kontrastu, cieni, użycia kolorów, które automatycznie wprowadzają mózg w błędny tok myślenia. Złudzenie wynika z mechanizmów działania percepcji, które zazwyczaj pomagają w postrzeganiu. W określonych warunkach jednak mogą powodować pozornie tylko prawdziwe wrażenia.

Złudzenie optyczne – błędna interpretacja obrazu przez mózg pod wpływem kontrastu, cieni, użycia kolorów, które automatycznie wprowadzają mózg w błędny tok myślenia. Złudzenie wynika z mechanizmów działania percepcji, które zazwyczaj pomagają w postrzeganiu. W określonych warunkach jednak mogą powodować pozornie tylko prawdziwe wrażenia.

Kompresja obrazów rastrowych – zmniejszenie rozmiaru plików graficznych poprzez zmniejszenie ich objętości. Kompresja może być bezstratna i stratna. Kompresja obrazów rastrowych wykonywana jest dlatego, że obrazy zapisane w 24- lub 32-bitowej głębi o dużej rozdzielczości zajmują dużo miejsca, co utrudnia przesyłanie ich pocztą elektroniczną, publikowanie w Internecie bądź zapisanie na różnego rodzaju nośnikach danych.

Film 3D (film trójwymiarowy) – szereg technik, w których dzięki różnorodnej technologii uzyskuje się iluzję głębi ruchomych obrazów. Główną techniką pozwalającą na uzyskanie wrażenia głębi jest przedstawienie obserwatorowi dwóch różnych obrazów prawemu i lewemu oku.

Stacking - technika poprawiania ostrości obrazu w zdjęciach astronomicznych, których słaba ostrość wynika z małej ilości światła oraz drgań atmosferycznych. Do wykorzystania tej techniki wykonuje się kilka takich samych zdjęć. W technice wykorzystuje się różnice w jasności punktów obrazu do określenia obrazów tych samych punktów, następnie tworzy się obraz przez uśrednianie jasności poszczególnych obrazów. W wyniku tych zabiegów zmniejsza szum obrazu, zwiększa ostrość.

Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót TV – ang. television) – urządzenie przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu. Ruchomy obraz nadawany przez telewizję składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką") podzielony jest z kolei na kilkaset linii. Typowe wartości to 625 lub 525 linii.

Radar z syntetyczną Aperturą (ang. SAR; Synthetic Aperture Radar) - radar służący do uzyskiwania obrazów nieruchomych obiektów o wysokiej rozróżnialności. Radar taki jest wykorzystywany do tworzenia obrazów powierzchni ziemi oraz innych planet z zastosowaniem technik teledetekcji.

Złudzenie inflacyjne- zjawisko, które występuje wtedy, gdy ludzie utożsamiają zmiany nominalne (na przykład płac) ze zmianami realnymi. Może zachodzić zarówno w gospodarce jak i w jej poszczególnych ogniwach. W pierwszej formie złudzenie inflacyjne występuje wówczas gdy konsument bierze pod uwagę jedynie wzrost cen produktów, nie uwzględniając wzrostu płac rekompensujących skutki inflacyjne. W drugiej formie do złudzenie inflacyjnego dochodzi wówczas gdy następuje podwójna inflacja, czyli producenci podnoszą ceny sprzedawanych dóbr w celu rekompensaty wzrostu kosztów spowodowanych wzrostem płac, które nastąpiły jako podwyżka poinflacyjna.

Elektroniczne przetwarzanie danych, EPD (ang. Electronic Data Processing, EDP) - ogólne określenie funkcji spełnianych przez urządzenia elektronicznej techniki cyfrowej (komputery i sprzęt pomocniczy), a zwłaszcza funkcji nie będących wyłącznie obliczeniowymi, jak np. przetwarzanie tekstów, grafika komputerowa, automatyzacja prac biurowo-administracyjnych, wspomaganie projektowania itp.
Dane przetwarzane przez komputery mogą być cyfrową reprezentacją dowolnych informacji: tekstowych, obrazowych, dźwięków, obrazów filmowych.

Super rozdzielczość (ang. superresolution, super-resolution) - technologia polegająca na zwiększeniu rozdzielczości obrazu z wykorzystaniem różnych technik m.in. składanie obrazów o większej rozdzielczości z obrazów o niższej rozdzielczości np. z paru zdjęć o wielkości 2 Mpx uzyskanie zdjęcia o rozdzielczości 4 Mpx.

W sierpniu 1888 Vincent van Gogh rozpoczął malowanie serii obrazów, określonych przez badacza jego twórczości, Jana Hulskera, jako dzieła, które "być może bardziej, niż jakiekolwiek inne jego obrazy, uczyniły go sławnym na całym świecie. Są one często jedynymi dziełami, z którymi jest on identyfikowany". Ta seria obrazów to Słoneczniki. Seria obejmuje sześć obrazów (siódmy, Martwa natura: wazon z pięcioma słonecznikami został zniszczony podczas drugiej wojny światowej):

Słoneczniki – to seria obrazów namalowanych przez Vincenta van Gogha, zawierających motyw słoneczników. Powstało ogółem 11 obrazów: 4 podczas pobytu w Paryżu i 7 w Arles.

Aleksander Wielki odwiedza pracownię Apellesa (Pracownia Apellesa) – jeden z trzech obrazów Willema van Haechta należący do grupy obrazów tzw. obrazy w obrazie.

Stereogramy soczewkowe (inaczej lentikularne – z ang. lenticular) – technika demonstracji obrazów trójwymiarowych bez użycia okularów. Dwa półobrazy stereoskopowe przeznaczone dla obu oczu (lub więcej obrazów pośrednich) rozmieszcza się na papierze na przemian w postaci mikroskopijnej szerokości pasków. Na papier nakłada się przezroczystą folię z wytłoczonym z jednej strony rastrem w postaci cylindrycznych soczewek wypukłych. Raster ten powoduje, że do oczu widza dociera widok tylko niektórych pasków obrazu. Jeżeli materiałem wyjściowym do sporządzenia takiego stereogramu były tylko dwa półobrazy stereoskopowe, to prawe oko widzi tylko prawy półobraz, a lewe – lewy. W przypadku większej liczby obrazów pośrednich uzyskuje się przy spoglądaniu pod zmiennym kątem jeszcze doskonalsze złudzenie trójwymiaru. Zamiast serii obrazów stereoskopowych można użyć serii faz pochodzących z przemiany obrazu metodą morfingu. Wtedy spoglądając pod zmiennym kątem widzi się efekt animacji morfingu.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja