Wielka encyklopedia francuska

"Wielka Encyklopedia Francuska" (oryginalny tytuł Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers - encyklopedia albo słownik rozumowany nauk, sztuk i rzemiosł) – encyklopedia wydawana we Francji w latach 1751-1766, a z późniejszymi suplementami i wydaniami poprawionymi - w 1772, 1777 i 1780. Encyklopedia ta w późniejszych latach doczekała się wielu wydań w tłumaczeniu na inne języki i wydawnictw wzorujących się na niej i z niej korzystających.

Francisco Guillermo de Lacy y White (ur. 1731, zm. 1792) – hiszpański wojskowy i dyplomata pochodzenia irlandzkiego. W latach 1763-1777 poseł nadzwyczajny w Szwecji, jednocześnie (1772–1780) także minister pełnomocny w Rosji.

Musée des Arts et Métiers jest to muzeum w Paryżu. Muzeum jest częścią wchodzącą w skład Conservatoire National des Arts et Métiers które zostało założone w 1794 roku. Musée des Arts et Métiers specjalizuje się pracach technicznych oraz wystawach naukowych (m.in liczne ekspozycje instrumentów naukowych).

Aimé Laussedat (1819-1907) - francuski geodeta i fotogrametra. Uważany jest on za twórcę fotogrametrii. Konstruował przyrządy fotogrametryczne i geodezyjne. Między innymi skonstruował on kamerę fotogrametryczną, za pomocą której wykonał pierwsze zdjęcia fotogrametryczne. Był profesorem Conservatoire des Arts et Métiers w Paryżu i członkiem Francuskiej Akademii Nauk.

Józef Moszczeński herbu Nałęcz (zm. po 1800 roku) – kasztelan lędzki w latach 1780-1793, cześnik poznański w latach 1778-1780, szambelan królewski w 1777 roku, konsyliarz województwa kaliskiego w konfederacji targowickiej w 1792 roku.

Cenzura prasy, druków i wydawnictw została zniesiona w Szwecji na mocy ustawy (Akt o Wolności Prasy - Tryckfrihetsförordningen) z 1766 roku (z wyjątkiem cenzury religijnej). Była to pierwsza tego rodzaju ustawa na świecie. Nawet w Wielkiej Brytanii, gdzie prasa cieszyła się dość znaczną swobodą, podobnie w Holandii nie zdecydowano się na formalne wykluczenie cenzury. W samej Szwecji była ona tylko czasowo przywracana, jak za panowania Gustawa III (monarchia absolutna została przywrócona w 1772 roku) wieku, i podczas II wojny światowej. W 1949 odnowiono Tryckfrihetsförordningen.

Kajetan Aleksander Jan Miączyński herbu Suchekomnaty hrabia (ur. 5 stycznia 1754; inne źródło podaje 1751, zm. 1801) – syn Antoniego Miączyńskiego oraz ks. Doroty Woronieckiej. Generał inspektor wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii narodowej, po rozbiorach marszałek szlachty guberni wołyńskiej. Jego brat Józef Miączyński (1743-1793) generał wojsk francuskich. W 1774 zostaje starostą borzechowskim tego samego roku 23 lutego zostaje mianowany generałem adiutantem JK.Mci. Trzy lata później w 1777 roku 3 października zostaje rotmistrzem kawalerii narodowej, a 11 listopada 1778 dowódca pułku przedniej straży kawalerii narodowej. W roku 1780 zostaje odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Rok później zostaje generałem inspektorem, jednak kilka lat później rzeka się tego urzędu (1789). W tym samym czasie otrzymuje stopień generała-majora, zostaje szefem 7 regimentu pieszego koronnego.

Wojciech (Albert) Mier (ur. 19 kwietnia 1759 w Radziechowie, województwo bełskie, zm. 22 sierpnia 1831 w Kętach) – rotmistrz targowickiej formacji Brygady Kawalerii Narodowej Znaków Hussarskich pod Imieniem Województwa Bracławskiego, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej. W latach 1777-1780 był rotmistrzem w 2 Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej.

Ekinci, (azer.: Siewca) to wydawana w latach 1875 - 1878 gazeta wydawana w języku azerskim. Była to pierwsza gazeta wydawana w języku azerskim (nazywanym ówcześnie turki). Wydawana była przez Hasana bej Zardabiego. Publikował w niej m.in. Nadżafbek Wazirow czy Ahmed Agajew. Wydawanie gazety zostało wstrzymane w roku 1878 podczas wojny rosyjsko-tureckiej. "Ekinczi" podejrzewane było o sympatie protureckie i propagowanie idei panturkizmu. Pomimo tego, że tytuł ten istniał tylko przez trzy lata odegrał wielką rolę w budzeniu się azerskiej świadomości narodowej.

Sztuka latania – składanka utworów różnych wykonawców. Znalazły się na niej utwory nie wydane na płytach długogrających poszczególnych wykonawców. Tytuł składanki pochodzi od tytułu utworu „Sztuka latania” zespołu Lady Pank.

École nationale supérieure des beaux-arts de Paris, w skrócie ENSBA, – najważniejsza z szkół wyższych sztuk plastycznych Francji. Jej główna siedziba znajduje się w Paryżu przy Rue Bonaparte 14.

Języki woltyjskie albo gur - podgrupa języków nigero-kongijskich, według klasyfikacji Josepha Greenberga stanowiąca w niej osobną rodzinę, niektórzy językoznawcy włączają jednak języki woltyjskie do wolta-kongijskich w obrębie podgrupy atlantycko-kongijskiej.

Osprey Publishing – wydawnictwo specjalizujące się w historii militarnej z siedzibą w Oxfordzie. Znane z wielu serii wydawniczych zawierających kolorowe ilustracje, mapy i fotografie. Osprey wydał około 1500 tytułów. Najbardziej znane serie to Men-at-Arms zawierająca ponad 400 tytułów, z których każda poświęcona jest poszczególnym jednostkom bądź armiom z różnych okresów historycznych. Większość udziałów wydawnictwa posiada firma Botts & Company.

Galicja (niem. Galizien, węg. Gácsország, cz. Halič, jid. גאַליציע - Golicje, tur. Haliç, rum. Galiţia, ros. Галиция - Galicija, ukr. Галичина - Hałyczyna) – potoczna nazwa narzucona przez zaborców i stosowana na określenie południowo-wschodnich ziem I Rzeczpospolitej znajdujących się obecnie w Polsce i Ukrainie, dawniej wchodzących w skład zaboru austriackiego. Z tego tytułu również nazwa austriackiego kraju koronnego (dokładniej Królestwo Galicji i Lodomerii), istniejącego w latach 1772-1918. Zalicza się do niej ziemie południowej Małopolski po Wisłę, ziemię Grodów Czerwieńskich oraz zachodnią część Podola do linii Zbrucza. Jest to stosunkowo nowe pojęcie o charakterze kulturowym i historyczno-administracyjnym. Granice Galicji nie pokrywają się z granicami dawniejszych krain historycznych ani regionów geograficznych takich jak Małopolska czy ziemia halicka.

Galicja (niem. Galizien, węg. Gácsország, cz. Halič, jid. גאַליציע - Golicje, tur. Haliç, rum. Galiţia, ros. Галиция - Galicija, ukr. Галичина - Hałyczyna) – potoczna nazwa narzucona przez zaborców i stosowana na określenie południowo-wschodnich ziem I Rzeczypospolitej znajdujących się obecnie w Polsce i Ukrainie, dawniej wchodzących w skład zaboru austriackiego. Z tego tytułu również nazwa austriackiego kraju koronnego (dokładniej Królestwo Galicji i Lodomerii), istniejącego w latach 1772-1918. Zalicza się do niej ziemie południowej Małopolski po Wisłę, ziemię Grodów Czerwieńskich oraz zachodnią część Podola do linii Zbrucza. Jest to stosunkowo nowe pojęcie o charakterze kulturowym i historyczno-administracyjnym. Granice Galicji nie pokrywają się z granicami dawniejszych krain historycznych ani regionów geograficznych takich jak Małopolska czy ziemia halicka.

Język perski (nowoperski, farsi albo parsi, per. فارسی albo پارسی) – język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 50 mln mówiących, zamieszkujących głównie Iran (40 mln), Afganistan (7 mln) i Irak (200 tys.). Jest on jednocześnie lingua franca dla blisko 80 mln mieszkańców Środkowego Wschodu.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja