Wipsania Agrypina

Vipsania Agrippina (ur. około 33 p.n.e.; zm. w czerwcu 20 roku n.e.) córka Marka Agrypy, przyjaciela cesarza Augusta. Jako małe dziecko została zaręczona z Tyberiuszem. Małżeństwo doszło do skutku w 16 roku p.n.e. W 13 p.n.e. małżonkom urodził się syn Druzus Kastor. W następnym roku August, chcąc wydać Tyberiusza za swoją córkę Julię, wymusił rozwód Wipsanii i Tyberiusza. Wipsania, która w momencie rozwodu była w ciąży, została zmuszona do usunięcia płodu. Wyszła potem za mąż za Azyniusza Gallusa (syna Azyniusza Polliona) i miała z nim pięciu synów.

Julia Helena (w źródłach występuje jako Iulia Drusi, Claudia Iulia, Claudia Livia Iulia Caesaris, Livia Iulia, Iulia Livilla, Iulia Helen, ur. ok. 5 r. - zm. 43 r.) - była córką Julii Liwilli (córki Druzusa Staszego i Antonii Młodszej) oraz Druzusa II Kastora (syna cesarza Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny). W 14 n.e. była chora, i jak opisuje Swetoniusz, cesarz August na łożu śmierci dopytywał się czy wyzdrowiała. W 20 n.e. poślubiła swojego kuzyna - Nerona Cezara, syna Germanika i Agrypiny Starszej. Małżeństwo okazało się niezbyt szczęśliwe i zostało wykorzystane przez Sejana, zaufanego prefekta pretorianów cesarza Tyberiusza, w jego machinacjach skierowanych przeciwko Neronowi Cezarowi. Według Tacyta Sejan wykorzystał swój romans z Klaudią Julią Liwillą do spiskowania przeciwko Neronowi, który nie mógł się czuć pewny nawet u siebie w nocy, gdyż jego żona, Julia Helena, o jego czuwaniach, snach i westchnieniach donosiła swojej matce, a ta Sejanowi.

Wipsania Julia Agrypina znana też jako Julia Młodsza (Vipsania Iulia Agrippina) lub Julilla ("mała Julia") (ur. 19 p.n.e.; zm. 28 n.e.) wnuczka cesarza Oktawiana Augusta.

Druzus Młodszy czyli Druzus II Kastor (Tiberius Claudius Drusus Castor; Drusus Iulius Caesar) (ur. 13 p.n.e. - zm. 14 września 23 n.e.) był synem cesarza rzymskiego Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny.

Julia Helena (w źródłach występuje jako Iulia Drusi, Claudia Iulia, Claudia Livia Iulia Caesaris, Livia Iulia, Iulia Livilla, Iulia Helen, ur. ok. 5 r. - zm. 43 r.) - była córką Julii Liwilli (córki Druzusa Staszego i Antonii Młodszej) oraz Druzusa II Kastora (syna cesarza Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny). W 14 n.e. była chora, i jak opisuje Swetoniusz, cesarz August na łożu śmierci dopytywał się czy wyzdrowiała. W 20 n.e. poślubiła swojego kuzyna - Nerona Cezara, syna Germanika i Agrypiny Starszej. Małżeństwo okazało się niezbyt szczęśliwe i zostało wykorzystane przez Sejana, zaufanego prefekta pretorianów cesarza Tyberiusza, w jego machinacjach skierowanych przeciwko Neronowi Cezarowi. Według Tacyta Sejan wykorzystał swój romans z Klaudią Julią Liwillą do spiskowania przeciwko Neronowi, który nie mógł się czuć pewny nawet u siebie w nocy, gdyż jego żona, Julia Helena, o jego czuwaniach, snach i westchnieniach donosiła swojej matce, a ta Sejanowi.

Marek Emiliusz Lepidus (Marcus Aemilius Lepidus) - polityk rzymski pochodzący z jednej z najstarszych rodzin patrycjuszowskich Emiliuszy, związany rodzinnie z dynastią julijsko-klaudyjską. Syn Kornelii - przyrodniej siostry Julii, córki cesarza Augusta, poprzez brata Lucjusza, szwagier wnuczki cesarza Augusta - Julii Agrypiny, teść Druzusa III, syna Germanika. W przeciwieństwie do brata nie brał udziału w kosnspiracjach przeciw cesarzowi, ale pozostawał cały czas z nim w bliskich i żywych stosunkach.

Julia (Iulia) ( ur. 39 p.n.e.; zm. 14 n.e) jedyna córka cesarza Augusta i Skrybonii. Cesarz rozwiódł się ze Skrybonią w tym samym dniu, w którym urodziła Julię. W 37 p.n.e. jako 2-letnie dziecko zaręczona z Antoniuszem Antyllusem, synem triumwira Marka Antoniusza.. Małżeństwo to nie doszło do skutku po zerwaniu przymierza Augusta i Marka Antoniusza. W 35 p.n.e. obiecana królowi Getów Kotisonowi . Późniejsze małżeństwa Julii były zawsze zawierane z przyczyn politycznych, na życzenie Augusta. W 25 p.n.e. z Markiem Klaudiuszem Marcellusem zmarłym w 23 p.n.e., w 21 p.n.e. z Markiem Agrypą, w 11 p.n.e. z Tyberiuszem.

Marcela Starsza (Claudia Marcella Maior) córka Gajusza Klaudiusza Marcelusa (Gaius Claudius Marcellus) i Oktawii Młodszej, siostry cesarza Augusta. Urodzona ok. 44 p.n.e.. W 28 p.n.e. poślubiła Marka Agrypę z którym miała dwie córki. Był to dowód zaufania ze strony Augusta, który oddawał swojemu wiernemu generałowi rękę siostrzenicy. W 21 roku August, który po śmierci Marka Klaudiusza Marcellusa upatrywał w Agrypie swojego następcę, kazał mu się rozwieść z Marcelą i poślubić swoją córkę Julię. Marcela wyszła potem za mąż za Antoniusza Jullusa, syna Marka Antoniusza i miała z nim syna Lucjusza .

Agrypa Postumus (Marcus Vipsanius Agrippa Postumus; ur. 12 p.n.e., zm. 14 n.e.) - syn Marka Agrypy i Julii, córki Augusta. Urodzony po śmierci ojca, stąd przydomek "Postumus" czyli "Pogrobowiec". W 12 p.n.e. po śmierci ojca, Marka Agrypy, August adoptował dwóch starszych braci Postumusa: Gajusza Juliusza Cezara i Lucjusza Juliusza Cezara widząc w nich swoich dziedziców. Przez wzgląd na szacunek do swojego przyjaciela Agrypy, nie adoptował najmłodszego Postumusa, by ten kontynuował ród Agrypów. Jednak po śmierci Lucjusza i Gajusza w 4 roku n.e. cesarz ostatecznie adoptował go i odtąd używał imion Marek Juliusz Cezar Agrypa. Równoległa adopcja Tyberiusza i kwestia, kto z nich zostanie następcą, ustawiała ich jako wrogów. Adopcja została cofnięta dwa lata później. Niewiele jest współczesnych źródeł o nim, we wszystkich przedstawiany jest jako bardzo brutalny i cieszący się złą sławą. Na przykład Swetoniusz pisze o nim: "tępego i dzikiego umysłu", "z dnia na dzień bardziej obłąkanego". Podobnie Tacyt: "prostaka, (...) nierozumnie pyszniącego się swą siłą fizyczną". Prawdopodobnie intrygowała przeciwko niemu żona Augusta Liwia Druzylla chcąc usunąć ostatniego kandydata na cesarza, stojącego na drodze do tronu jej synowi, Tyberiuszowi. Postumus został w 6 n.e. lub 7 n.e. zesłany na wysepkę Planazję w pobliżu Korsyki i uchwałą senatu zastrzeżono, że pod strażą wojskową ma tam być trzymany do końca życia. Siostra Postumusa Julia Młodsza została również mniej więcej w tym czasie skazana na zesłanie, a jej mąż Lucjusz Emiliusz Paulus stracony za udział w spisku przeciw cesarzowi. Nie udała się też konspiracja Audazjusza i Epikadusa mająca na celu uwolnienie Julii i Postumusa z wysp, na które zostali zesłani. Tacyt przytacza pogłoski o tym, że August złożył sekretną wizytę na Planazji i doszło tam do pogodzenia się z Postumusem i obietnicy odwołania z wygnania. Prawdopodobnie to tylko legenda i August ani nie odwołał Postumusa z wygnania przed swoją śmiercią, ani nie wspomniał o nim w swoim testamencie. Tuż po śmierci Augusta Postumus został zabity przez swoją straż przyboczną na rozkaz przyniesiony pismem. Nie jest jasne, czy pismo to pozostawił umierający cesarz, czy w jego imieniu rozkaz wydała Liwia (za wiedzą czy bez wiedzy Tyberiusza, który publicznie wyparł się wydania takiego rozkazu).

Vipsania Marcella Agrippina ur. w 27 p.n.e., jedna z córek Marka Agrypy z jego drugiego małżeństwa z Marcelą Młodszą. Jako wnuczka siostry cesarza Augusta ściśle związana z dynastią julijsko-klaudyjską.

Lucilla, Annia Aurelia Galeria Lucilla (149-183) - druga córka Marka Aureliusza i Faustyny Młodszej. Od 164 roku żona cesarza rzymskiego Lucjusza Werusa, para miała córkę. Po jego śmierci, w 169 poślubiła Tyberiusza Klaudiusza Pompejanusa, mieli syna - Tyberiusza Klaudiusza Pompejanusa Kwintianusa, zwanego Pompejanusem, późniejszego senatora.

Urodził się jako Gajusz Wipsaniusz Agrypa (Gaius Vipsanius Agrippa), po adopcji przez cesarza Augusta stał się Gajusz Juliusz Cezar Wipsanian (Gaius Iulius Caesar Vipsanianus), był nazywany Gajuszem Cezarem (Gaius Caesar) (ur 22 p.n.e. - zm. 24 lutego 4 r. n.e.) syn Julii - jedynej córki Oktawiana Augusta i jej drugiego męża - Marka Agrypy.

Lucjusz Emiliusz Paulus (łac. Lucius Aemilius Paullus), (zm. 14 n.e.) polityk rzymski, mąż Wipsanii Julii Agrypiny wnuczki cesarza Augusta. Małżeństwo zawarte zostało pomimo bardzo bliskiego pokrewieństwa - Skrybonia była ich wspólną babką.

Klaudiusz Neron Juliusz Cezar łac. Claudius Nero Iulius Caesar Germanicus (6–30), blisko spokrewniony z cesarzami z dynastii julijsko-klaudyjskiej, był synem Germanika i Agrypiny Starszej. Jego młodszym bratem był późniejszy cesarz Kaligula. 26 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad Cheruskami i Chattami. Po odjeżdzie Germanika i Agrypiny na Wschód pozostał w Rzymie. W 20 n.e. wyjechał na spotkanie matki, wracającej do Rzymu z prochami Germanika, do Tarracyny. W tym też roku przywdział togę męską (toga virilis). Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Neronowi ubiegać się o kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność arcykapłana. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Nerona i jego młodszego brata, Druzusa, cesarz Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu. Neron był zaręczony z Junią, córką Metellusa Sylanusa, namiestnika Syrii. Małżeństwo nie doszło do skutku z powodu śmierci Junii. Został pierwszym mężem Julii Heleny wnuczki Tyberiusza, od 20 roku n.e. do rozwodu w 29. Po śmierci syna Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Nerona i jego brata Druzusa, polecając ich opiece senatorów, wskazując ich jako swoich następców. Neron wygłosił mowę pochwalną nad zwłokami swojego teścia,syna cesarza. W 24 n.e. pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza. W związku z tym cesarz wystąpił w senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny. W 26 n.e. Neron był kwestorem. Sejan w swoim dążeniu do władzy pracował potajemnie nad doprowadzeniem do zguby Nerona. Młody człowiek został otoczony szpiegami i prowokatorami, którzy podjudzali go do nierozważnych wypowiedzi, o których informowali następnie Tyberiusza. W interesie Sejana działała też żona Nerona, która donosiła o wszystkim swojej matce Liwilli, kochance Sejana, jak i jego brat Druzus, omamiony nadzieją panowania po usunięciu starszego brata. Niedługo po śmierci Liwii, a respekt do matki powstrzymywał jak dotąd cesarza przed najgorszymi czynami, Tyberiusz wysłał list do senatu, w którym oskarżał Agrypinę i Nerona w bardzo ostrych słowach, chociaż nie zarzucał im dążenia do zbrojnego przewrotu. Senat nie podjął w pierwszym dniu żadnej uchwały w tej sprawie, niepewny co do intencji cesarza. Wokół budynku senatu zbierał się też lud rzymski, niosąc portrety Nerona i Agrypiny i wołając, że list niosący zgubę domowi Germanika jest sfałszowany. Tyberiusz poczuł się zmuszony ponowić swoje oskarżenia i tym razem Senat nie odważył się opierać.. Neron został ogłoszony wrogiem państwa, na rozkaz cesarza Tyberiusza został zesłany na wyspę Poncję (dziś Ponza) i albo zamorzony głodem albo zmuszony do samobójstwa. Na początku panowania Kaliguli w 37 n.e. szczątki Klaudiusza Nerona sprowadzono do Rzymu i pochowano w Mauzoleum Augusta.

Jan V Bal z Hoczwi – szlachcic polski, syna Jana, wszedł w spór o majątek po swoim zmarłym bracie Ignacym z jego żoną Barbarą, która wyszła ponownie za mąż za hrabiego Jana Pothayma z Węgier, spór ten obejmował również jej własną córką Salomeę, która wyszła za mąż za Stanisława Karsznickiego. Wskutek procesu sądowego dziedziczne dobra baligrodzkie przejęte zostały przez jej córkę Salomeę Karsznicką.

Lucius Cassius Longinus, (ur. ok. 5 p.n.e., zm. po 37 n.e.) - rzymski polityk, syn Lucjusza Kasjusza Longinusa (Lucius Cassius Longinus), konsula zastępczego w 11 p.n.e. i Elii (Aelia). Tacyt pisze, że był bardzo surowo wychowywany przez ojca, charakteryzował się jednak łatwością obejścia a nie energicznością. W 30 n.e. sprawował urząd konsula. W tymże roku pod naciskiem Sejana wnioskował o wykonanie wyroku na Druzusie, synu Germanika. Kaźń została jednak odroczona. W 32 n.e. popierał w senacie wnioski skierowane przeciwko pamięci Julii Liwilli, która otruła swojego męża, Druzusa, syna Tyberiusza. W 33 n.e. poślubił Julię Druzyllę, córkę Germanika, siostrę Kaliguli. W 36 n.e. Lucjusz wszedł w skład komisji mającej ocenić straty po wielkim pożarze Awentynu. W skład komisji weszło trzech mężów prawnuczek cesarza Augusta: Lucjusz Kasjusz, mąż Julii Druzylli; Marek Winicjusz, mąż Julii Liwilli i Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, mąż Agrypiny Młodszej oraz mąż wnuczki cesarza Tyberiusza: Gajusz Rubeliusz Blandus, mąż Julii Heleny. Gdy do władzy doszedł w 37 n.e. cesarz Kaligula, brat, a być może też kazirodczy kochanek Druzylli, rozwiódł ją z Kasjuszem. Kaligula kazał w końcu zgładzić Lucjusza. Wyrocznia Fortuny w Ancjum ostrzegała Kaligulę, żeby się miał na baczności przed Kasjuszem. Z tego powodu Kaligula wydał rozkaz zabicia Lucjusza Kasjusza. Okazało się później, że zamachowcem, który zabił Kaliulę, był inny Kasjusz, Kasjusz Cherea.

Lucjusz Juliusz Cezar (Lucius Vipsanius, po adopcji przez cesarza Augusta Lucius Iulius Caesar) (ur 17 p.n.e. - zm. 20 sierpnia 2 n.e) syn Marka Agrypy, wnuk cesarza Augusta.

Lanassa (gr: Λάνασσα, Lánassa) (IV/III w. p.n.e.) – królowa Epiru, potem Macedonii, córka Agatoklesa króla Syrakuz (Sycylia), i prawdopodobnie jego drugiej żony Alcii. W r. 295 p.n.e. Agatokles wydał Lanassę za króla Epiru Pyrrusa. Osobiście odeskortował swą córkę statkiem do Epiru do pana młodego. Lanassa wniosła do małżeństwa, jako posag, wyspę Korkyrę. Urodziła mężowi jedyne dziecko, syna Aleksandra, przyszłego króla Epiru. Lanassa nie mogła przyjąć do wiadomości, że jej mąż był poligamistą. W r. 291 p.n.e., po opuszczeniu męża Pyrrusa, udała się na Korkyrę. Zaoferowała tę wyspę jak wiano Demetriuszowi I Poliorketesowi, królowi Macedonii, jeżeli ten chciałby zostać jej nowym mężem. Ten zgadzając się na tę propozycję, przybył na Korkyrę, by po raz czwarty wejść w związek małżeński. W r. 290 p.n.e. po zajęciu wyspy, osadził tam garnizon. Następnie nawiązał z teściem wstępne rokowania celem zawarcia przymierza. W r. 289 p.n.e., po śmierci Agatoklesa, Pyrrus, jako były mąż Lanassy, bronił swych dziedzicznych praw do Sycylii. W r. 278 p.n.e. Sycylijczycy, będąc w konflikcie zbrojnym z Kartaginą, zaprosili Pyrrusa na wyspę, celem objęcia władzy i obrony przed wrogiem.

Tyberiusz Klaudiusz Gemellus (Tiberius Claudius Gemellus, Tiberius Iulius Caesar Nero) (ur. 19 n.e.; zm. 37/38 r. n.e.), syn Druzusa II Kastora i Julii Liwilli czyli wnuk cesarza Tyberiusza i kuzyn cesarza Kaliguli. Gemellus to przydomek oznaczający "bliźniak". Jego bliźniaczy brat Klaudiusz Germanik zmarł w niemowlęctwie.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja