Wojny napoleońskie

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 1 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby) do 18 czerwca 1815 (zakończony klęską Napoleona w bitwie pod Waterloo z połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi i późniejszą jego abdykacją), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji.

Bitwa pod Jeną-Auerstedt to seria dwóch bitew, stoczonych 14 października 1806, przez wojska napoleońskie pod wodzą cesarza Napoleona Bonaparte z siłami pruskimi króla Fryderyka Wilhelma III w czasie kampanii pruskiej. W jej wyniku wojska francuskie rozbiły armię pruską, a całe Królestwo Prus dostało się pod panowanie Francji.

Akt dodatkowy do konstytucji cesarstwa - właściwie nowa konstytucja opracowana przez Benjamina Constanta i ogłoszona przez Napoleona I w 1815 r. we Francji. Była bardzo liberalna ze względu na chęć zjednania sobie przez Napoleona burżuazji. Wprowadzała monarchię konstytucyjną i wolność prasy.

I Cesarstwo Francuskie – państwo w okresie panowania cesarza Francuzów Napoleona I z rodu Bonaparte w latach 1804-1814 i 1815. Francja zmuszona była wówczas prowadzić wojny, z prawie wszystkimi krajami Europy, łączącymi się przeciwko niej w kolejnych koalicjach. Kres cesarstwu położyła abdykacja Napoleona na rzecz Napoleona II, ten jednak nie został dopuszczony do władzy, a tron francuski zwrócono Burbonom.

Emile Marc de Saint-Hilaire, zwany też Marco de Saint-Hilaire, paź Napoleona ( ur. 1796 w Wersalu, zm. 1887 w Neuilly ). W latach (1802-1815) przebywał na dworze Napoleona Bonaparte, będąc jego paziem. Jest autorem popularnych prac o życiu Napoleona m. in. " Souvenirs de la vie prievèe de Napoleon" oraz "Historii kampanii rosyjskiej Napoleona". Do roku 1848 wydał 15 publikacji dotyczących Napoleona.

Medal św. Heleny - odznaczenie ustanowione w roku 1857 przez cesarza Napoleona III dla uhonorowania żołnierzy walczących pod sztandarami Napoleona w latach 1792-1815.

Joachim Murat (ur. 25 marca 1767 w Labastide-Fortunière (ob. Labastide-Murat), Francja, zm. 13 października 1815 w Pizzo, Włochy) – marszałek Francji, książę Bergu, król Neapolu 1808-1815. Syn oberżysty. Do wojska wstąpił w 1787, służył w czasie rewolucji francuskiej. Zasłużył się Napoleonowi w Paryżu w 1795, gdzie pomógł mu stłumić bunt rojalistów. Był jego adiutantem od 1796 i służył pod nim we Włoszech i w Egipcie. W 1799 został generałem dywizji. Wróciwszy z Napoleonem do Francji, poparł go w zamachu 9 listopada 1799.

Droga krajowa nr 85 (fr. Route nationale 85 - RN 85, nazywana także Drogą Napoleona) - droga we Francji, łącząca Golfe-Juan z Grenoble. Jest zwana także Drogą Napoleona, ponieważ podąża ona śladem Napoleona Bonaparte, który powracał z wyspy Elba, aby rozpocząć okres 100 dni Napoleona.

Restauracja Burbonów – okres w historii Francji wyznaczony datami 1814-1830 (przerwany przez 100 dni Napoleona 20 marca - 22 czerwca 1815), od powrotu na tron dynastii Burbonów po upadku Napoleona I do rewolucji lipcowej. Okres formalnej monarchii parlamentarnej, z Kartą konstytucyjną jako podstawowym dokumentem państwowym, w czasie którego o wpływy rywalizowali liberałowie i ultrasi, zaś ambicje królów Ludwika XVIII i Karola X ścierały się ze zmieniającym się układem sił społecznych, w którym na czoło wysuwała się burżuazja. Jest to również okres szybkiego rozwoju kapitalizmu we Francji.

Droga krajowa nr 85 (fr. Route nationale 85 - RN 85, nazywana także Drogą Napoleona) - droga we Francji, łącząca Golfe-Juan z Grenoble. Jest zwana także Drogą Napoleona, ponieważ podąża ona śladem Napoleona Bonaparte, który powracał z wyspy Elba, aby rozpocząć okres 100 dni Napoleona.

Bitwa pod Vauchamps – starcie zbrojne, które miało miejsce 14 lutego 1814 roku podczas wojen napoleońskich w ramach tzw. kampanii sześciodniowej Napoleona.

Zamach stanu 2 grudnia 1851 - przejęcie pełni władzy przez Ludwika Napoleona Bonapartego, prezydenta II Republiki Francuskiej, początek II Cesarstwa Francuskiego.

Bitwa pod Ligny (Belgia) odbyła się 16 czerwca 1815, zakończyła się zwycięstwem wojsk francuskich dowodzonych przez Napoleona Bonaparte nad armią pruską, którą dowodził Gebhard Leberecht von Blücher podczas wojen napoleońskich. To było ostatnie zwycięstwo Napoleona.

Obrona Paryża miała miejsce w końcowym okresie wojen napoleońskich wiosną roku 1814. Francuska przegrana i w konsekwencji zajęcie stolicy Francji przez wojska koalicji, przyspieszyło abdykację cesarza Napoleona I.

Bitwa pod Château-Thierry – starcie zbrojne, które miało miejsce 12 lutego 1814 roku podczas wojen napoleońskich, w ramach tzw. kampanii sześciodniowej Napoleona.

Zamach stanu 2 grudnia 1851 - przejęcie pełni władzy przez Ludwika Napoleona Bonapartego, prezydenta II Republiki Francuskiej, początek II Cesarstwa Francuskiego.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja