Wyżyna Lessowa

Wyżyna Lessowa (chin. trad.: 黄土高原; chin. upr.: 黃土高原; pinyin: Huángtǔ gāoyuán) – wyżyna we wschodnich Chinach, w środkowym biegu rzeki Huang He, na południowy wschód od wyżyny Ordos, ze średnimi wysokościami między 1000 m n.p.m. a 2500 m n.p.m. Zbudowana ze skał osadowych i pokryta grubą, sięgającą 300 m warstwą lessu, nawianego z pustyni Gobi. Powierzchnia wyżyny wynosi ok. 430 tys. km². Jest to największy obszar lessowy na świecie.

Yinshan Shanmai (także Yin Shan; chin.: 陰山山脈; pinyin: Yīnshān Shānmài) – łańcuch górski w północnych Chinach, w regionie autonomicznym Mongolia Wewnętrzna, na północ od rzeki Huang He i Wyżyny Ordos. Łańcuch rozciąga się południkowo na długości ok. 600 km, w jego skład wchodzą mniejsze pasma, m.in. Lang Shan, Daqing Shan i Damaqun Shan. Średnia wysokość wynosi 1800–2400 m n.p.m. Góry zbudowane głównie ze starych skał metamorficznych, jednak w południowej części, m.in. w górach Daqing Shan, znajduje się gruba warstwa skał osadowych, gdzie mieszczą się bogate złoża węgla kamiennego, który jest wykorzystywany w pobliskich elektrowniach. Występują także pola uprawne (zboża i rzepak); ośrodki wydobycia rud żelaza, grafitu i azbestu. Przeważa krajobraz stepowy i półpustynny.

Hetao (chin.: 河套; pinyin: Hétào) – równinny region w północnych Chinach, w zakolu Huang He; północna część wyżyny Ordos. Rozciąga się na długości ok. 400 m i szerokości do 100 km. Wznosi się średnio na wysokość 1000–1200 m n.p.m. Teren zbudowany jest głównie z materiału naniesionego przez rzekę; miejscami występują piaski. Obszar wykorzystany rolniczo dzięki nawadnianiu (uprawy pszenicy, prosa, sorgo, gryki a także ryżu). Głównym miastem regionu jest Baotou.

Lang Shan (chin.: 狼山; pinyin: Láng Shān) – pasmo górskie w północnych Chinach, w Mongolii Wewnętrznej; część gór Yin Shan. Rozciąga się łukiem na północ od zakola Huang He i wyżyny Ordos na dlugości ok. 300 km. Najwyższy szczyt osiąga wysokość 2352 m n.p.m. Pasmo zbudowane głównie z łupków i gnejsów. Zbocza północno-zachodnie łagodne, natomiast poludniowo-wschodnie strome i poprzecinane wąskimi dolinami. Dominuje roślinność półpustynna.

Liupan Shan (chin. upr.: 六盘山; chin. trad.: 六盤山; pinyin: Liùpán Shān) - góry w północnych Chinach, w prowincjach Ningxia, Gansu i Shaanxi. Powstały w wyniku wypiętrzenia zachodniej krawędzi Wyżyny Lessowej. Średnia wysokość wynosi ponad 2000 m n.p.m., najwyższy szczyt ma wysokość 2955 m n.p.m. Od południa góry są ograniczone przez znacznie wyższe pasmo Qin Ling, oddziela je dolina rzeki Wei He.

Równina Wschodniomongolska (chin.: 内蒙古高原; pinyin: Nèimēnggǔ Gāoyuán; mong.: Mongolyn Dornod tal) - rozległe pasmo wyżyn w północnych Chinach i południowo-wschodniej Mongolii, stanowiące przedłużenie Wyżyny Mongolskiej. Rozciąga się od gór Wielki Chingan na wschodzie, do wyżyny Alashan Gaoyuan na zachodzie oraz od gór Daqing Shan i Damaqun Shan na południu, do granicy chińsko-mongolskiej na północy.

Alashan Gaoyuan (Wyżyna Ałaszan; chin.: 阿拉善高原; pinyin: Ālāshàn Gāoyuán; Alxa) – wyżyna pustynna w północnych Chinach, w zachodniej części prownicji Mongolia Wewnętrzna oraz północnej części prowincji Gansu. Należy do Równiny Wschodniomongolskiej. Ograniczona ze wschodu i południowego wschodu przez rzekę Huang He i góry Helan Shan, od południa i południowego zachodu przez góry Qilian Shan, od zachodu rzeką Ruo Shui oraz od północy pustynią Gobi. Średnia wysokość wynosi 900-1600 m n.p.m.

Alashan Gaoyuan (Wyżyna Ałaszan; chin.: 阿拉善高原; pinyin: Ālāshàn Gāoyuán; Alxa) – wyżyna pustynna w północnych Chinach, w zachodniej części regionu autonomicznego Mongolia Wewnętrzna oraz północnej części prowincji Gansu. Należy do Równiny Wschodniomongolskiej. Ograniczona ze wschodu i południowego wschodu przez rzekę Huang He i góry Helan Shan, od południa i południowego zachodu przez góry Qilian Shan, od zachodu rzeką Ruo Shui oraz od północy pustynią Gobi. Średnia wysokość wynosi 900-1600 m n.p.m.

Kunlun (chiń. trad. 崑崙山, chin. upr. 昆仑山, pinyin: Kūnlún Shān) – pasmo górskie w zachodnich Chinach, trzecie pod względem wysokości na Ziemi po Himalajach i Karakorum, na północnym skraju Wyżyny Tybetańskiej, łączące Karakorum na zachodzie i Ałtyn-Tag na wschodzie. Długość pasma Kunlun wynosi 2500 km. Najwyższym szczytem Kunlunu jest Kongur Tagh, dla którego podawane są dwie wysokości 7719 m i 7649 m n.p.m., jeden z najtrudniej dostępnych szczytów siedmiotysięcznych. W zależności od tego, którą z powyższych wysokości przyjmuje się za właściwą, Kunlun jest trzecim (po Himalajach i Karkorum) lub czwartym (po Himalajach, Karkorum i Hindukuszu) pod względem wysokości masywem górskim świata.

Shaluli Shan (chin. upr.: 沙鲁里山; chin. trad.: 沙魯裡山; pinyin: Shālǔlǐ Shān) – pasmo górskie w południowych Chinach, w prowincji Syczuan. Rozciągają się południkowo wzdłuż koryta rzeki Jinsha Jiang. Średnia wysokość wynosi od 4000 do 6000 m n.p.m. Najwyższy szczyt ma wysokość 6705 m n.p.m.

Aksai Chin (chin. upr. 阿克赛钦; chin.trad. 阿克賽欽; pinyin Ākèsàiqīn, hindi अकसाई चिन) – część Wyżyny Tybetańskiej, leżąca na wschód od gór Karakorum. Rejon sporny o powierzchni 38 000 km², pomiędzy Chinami a Indiami. Jest administrowany przez Chiny, dla Hindusów stanowi jednakże część indyjskiego Kaszmiru. Znajduje się tutaj najwyżej położona słona pustynia świata (na wysokości ponad 5000 m n.p.m.). Rejon dziki i słabo zaludniony.

Wei He - rzeka położona w Chinach, wypływająca ze źródeł w prowincji Shaanxi, następnie, po 800 km wpada do Huang He. Jej dolina na Wyżynie Lessowej, była kolebką cywilizacji Starożytnych Chin.

Zielony Mur Chin (chin. upr.: 三北防护林; chin. trad.: 三北防護林; pinyin: Sānběi Fánghùlín) – znany także jako "Wielki Zielony Mur Chin" będzie serią sztucznie wyhodowanych pasów leśnych w Chińskiej Republice Ludowej, zaprojektowanych celem ograniczenia ekspansji pustyni Gobi. Zgodnie z planami projekt ma zostać dokończony około roku 2074, docelowa długość to 4500 km.

Luoxiao Shanmai (chin. upr.: 罗霄山脉; chin. trad.: 羅霄山脈; pinyin: Luóxiāo Shānmài) – łańcuch górski w południowo-wschodnich Chinach, na granicy prowincji Jiangxi i Hunan, na Wyżynie Południowo-Wschodniej. Średnia wysokość gór wynosi ponad 1000 m n.p.m.

Ailao Shan (chin.: 哀牢山; pinyin: Āiláo Shān) – pasmo górskie w południowych Chinach, w południowo-zachodniej części Wyżyny Junnan-Kuejczou, w prowincji Junnan. Rozciąga się wzdłuż prawego brzegu rzeki Yuan Jiang na długości ok. 450 km. Wznosi się średnio na wysokość 1500–2000 m n.p.m. Najwyższy szczyt osiąga 3166 m n.p.m. Zbudowane z łupków krystalicznych oraz pokrywających je mezozoicznych wapieni i skał osadowych. Występuje rozwinięta rzeźba krasowa. Zbocza porośnięte są lasami monsunowymi a najwyższe partie lasami sosnowymi. Występują także zarośla bambusowe. Dominują gleby laterytowe. W górach znajdują się złoża cyny.

Xining (chin. trad.: 西寧; chin. upr. 西宁; pinyin: Xīníng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, na Wyżynie Tybetańskiej, nad rzeką Huang Shui (dopływ Huang He), ośrodek administracyjny prowincji Qinghai. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 765 485. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 1 751 487 mieszkańców. Ośrodek przemysłu spożywczego, wełnianego, maszynowego, metalowego i elektronicznego.

Nizina Chińska (chin. trad. 華北平原, chin. upr. 华北平原, pinyin: Huáběi Píngyuán) – nizina położona we wschodnich Chinach. Sięga do wybrzeża Oceanu Spokojnego. Zajmuje powierzchnię około 300 tys. km². Leży w dorzeczu rzek Huang He i Jangcy.

Wanda Shan (chin. upr.: 完达山; chin. trad.: 完達山; pinyin: Wándá Shān) - góry we wschodnich Chinach, w prowincji Heilongjiang, przy granicy z Rosją. Rozciągają się na długości ok. 400 km, średnia wysokość nie przekracza 800 m n.p.m. Najwyższym szczytem jest Shending Shan, jego wysokość wynosi 831 m n.p.m. W górach występują rzadkie gatunki zwierząt, m.in. tygrys syberyjski.

Wyżyna Junnan-Kuejczou (Yungui Gaoyuan) – wyżyna w południowo-wschodnich Chinach (prowincje Junnan i Kuejczou), ograniczona rzeką Jangcy na północy, Górami Południowochińskimi na wschodzie, wybrzeżem Zatoki Tonkińskiej na południu oraz Hengduan Shan na zachodzie. Pod względem genetycznym stanowi przedłużenie Wyżyny Tybetańskiej. Powierzchnia wynosi ok. 700 tys. km². Średnia wysokość 1500-2000 m n.p.m. maksymalna 3505 m n.p.m. w paśmie górskim Wuliang Shan. Budowa geologiczna tych obszarów została silnie zaburzona wskutek ruchów tektonicznych. Wyżyna jest zbudowana z mocno pofałdowanych paleozoicznych piaskowców i łupków oraz mezozoicznych wapieni, miejscami występują trzeciorzędowe pokrywy bazaltowe. Powierzchnia głęboko poprzecinana dolinami rzecznymi. Zachodnia część wyżyny charakteryzuje się występowaniem stożków wygasłych wulkanów, natomiast część wschodnia występowaniem wapieni, w których rozwinęły się na dużą skalę zjawiska krasowe – obszar krasowy koło Guilin należy do największych na świecie. Region bardzo aktywny sejsmicznie. Znajdują się tam również duże ośrodki wydobywcze, w których eksploatowane są złoża m.in. węgla kamiennego, soli kamiennej, rud cyny, manganu, rtęci oraz boksytów.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja