XXV wiek p.n.e.

Kultura Saqqaq − kultura archeologiczna rozwijająca się w zachodniej części Grenlandii w okresie ok. 4750-2500 p.n.e, nazwana od pobliskiej miejscowości o tej samej nazwie. Według powszechnie obowiązującej teorii przedstawiciele tej kultury byli pierwszymi mieszkańcami tej wyspy.

Kultura pomorska (kultura wschodniopomorska, kultura wejherowsko-krotoszyńska, kultura grobów skrzynkowych, kultura urn twarzowych) – kultura archeologiczna epoki żelaza z okresu VII – III w p.n.e. zajmująca teren niemal całej Polski.

Puchary doniczkowate - eneolityczny typ naczynia występujący w kulturze grobów jednostkowych, kulturze ceramiki sznurowej i kulturze pucharów dzwonowatych. Wykształciły się prawdopodobnie równocześnie na terenach Jutlandii oraz Kujaw, z tym że w Jutlandii znaleziska tego typu liczone są w tysiącach, a na terenie Polski w setkach egzemplarzy. Dość wcześnie puchary doniczkowate spotykane są na Półwyspie Iberyjskim i związane są z kulturą pucharów dzwonowatych.

XXX dynastia - dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących w Sebennytos. Dynastia panowała w latach 380-342 p.n.e. Była to ostatnia dynastia władców pochodzenia rdzennie egipskiego.

XXIII dynastia - dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących w Tebach, Herakleopolis, Hermopolis, Leontopolis i Tanis. Dynastia panowała w latach 830-715 p.n.e.

Kultura brązu katalońskiego – kultura archeologiczna epoki brązu z północno-wschodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Jej stanowiska znane są z Prowincji Lleida i Prowincji Tarragona oraz ze wschodniej części Pirenejów. Kultura ta rozwijała się równolegle z kulturą El Argar i kulturą brązu walencjańskiego. Występują w niej silne jeszcze tradycje megalityczne i wpływy kultury pucharów dzwonowatych.

XII dynastia - dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących, początkowo w Tebach, następnie w Iczi-taui. Dynastia panowała w latach 1976-1794 p.n.e.

Kultura Voisiku - kultura okresu polodowcowego z terenu Estonii. Nazwa pochodzi od stanowiska w miejscowości Võisiku w środkowej Estonii.. Nastąpiła po kulturze kundajskiej ok. VI tys. p.n.e. Inwentarz krzemienny zbliżony do kultura Suomusjärvi. Była to kultura myśliwych i rybaków strefy leśnej.

Nagada II – zwana również kulturą gerzeńską (zwana tak od cmentarza niedaleko Gerzeh) – kultura archeologiczna, rozwijająca się terenach starożytnego Egiptu przez w przybliżeniu 300 lat, od ok. 3500 do 3200 r. p.n.e. W okresie tym wyróżniane są podokresy a, b oraz c.

Kultura druku – kultura wyższych form rozwojowych cywilizacji ludzkiej, dla których zaistnienia niezbędnym warunkiem była możliwość jednoznacznego utrwalania myśli ludzkiej, oraz przekazywania jej na odległość. Warunek ten w stopniu wystarczającym spełnić mógł dopiero wynalazek druku. Przykładem może być Europa od końca XV wieku.

Grupa Csepel – grupa kultury archeologicznej Nagyrév, czasem uznawana jednak za grupę kultury pucharów dzwonowatych. Jej nazwa pochodzi od wyspy Czepel na Dunaju.

Kultura pisana – kultura wyższych form rozwojowych cywilizacji ludzkiej, dla których zaistnienia niezbędnym warunkiem była możliwość jednoznacznego utrwalania myśli ludzkiej, oraz przekazywania jej na odległość. Warunek ten w stopniu wystarczającym spełnić mógł dopiero wynalazek pisma. Przykładem tej kultury może być średniowieczna Europa.


XXII dynastia - dynastia władców starożytnego Egiptu, wywodzących się od wodzów plemion libijskich Maszuasz. Władcy rezydujący w Tanis, Bubastis oraz Tebach. Dynastia panowała w latach 946-722 p.n.e.

Kultura minojska, kultura kreteńska – jedna z najstarszych kultur epoki brązu w obszarze Morza Śródziemnego powstała na Krecie około 3000 r. p.n.e. Odkryta i poznana dokładniej dopiero na początku XX wieku dzięki pracom wykopaliskowym prowadzonym przez archeologa Arthura Evansa. Wielu historyków uważa, że Kreta odgrywała ważną rolę w handlu cyną (stanowiącą jeden ze składników do produkcji brązu) we wschodniej części Morza Śródziemnego.

Kultura trypolska – kultura archeologiczna reprezentująca apogeum rozwoju kultur eneolitycznych w Europie rozwijająca się w latach 4200-2750 p.n.e, na terenach Bułgarii, Rumunii, Mołdawii i zachodniej Ukrainy (zob. też kultura Cucuteni-Trypole).

Kultura muszabieńska – nazwa przedmiotowej kultury związana jest z kompleksem stanowisk o charakterze otwartym położonych koło Muszabi w północnym Nagewie.

XVIII dynastia tebańska – dynastia władców starożytnego Egiptu panujących w Dolnym i Górnym Egipcie, w latach 1550-1292 p.n.e., rezydujących w Tebach.

Kultura Suciu de Sus (znana także jako kultura Felsöszöcs lub kultura Felsöszöcs-Stanowo) – kultura archeologiczna środkowej epoki brązu obejmująca obszar dorzecza górnej Cisy.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja